ഭാവന

ചെറുപ്പം മുതൽ ഭാവനയുടെ ലോകത്തായിരുന്നു അവള്‍ ..അവളുടെ മനസ്സില്‍ വിടരുന്ന ഓരോ പരിഭവങ്ങള്‍ക്കും സമസ്യകള്‍ക്കും ഭാവനയിലൂടെ ഉത്തരം കണ്ടെത്തുകയായിരുന്നു അവളെന്നും.കുറച്ചു മുതിര്‍ന്നപ്പോള്‍ അവളെ ഒറ്റയ്ക്ക് ഒരു മുറിയിലേയ്ക്ക് അച്ഛനും അമ്മയും മാറ്റിയപ്പോള്‍ ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ വേദന മറികടന്നതും ഭാവനയിലൂടെ തന്നെയായിരുന്നു.തനിക്കു ചുറ്റും കൂട്ടി വെച്ച തലയിണകളിൽ വലുതൊന്ന് ഭാവനയിൽ അവളുടെ ഭർത്തായി.താന്‍ കണ്ട സുന്ദര പുരുഷന്മാരിൽ പലരുടെയും മുഖം അവൾ അതിൽ സങ്കല്പ്പിച്ചു,അതിനോട് പിണങ്ങി,ഇണങ്ങി,പരിഭവം പറഞ്ഞു ,അന്നന്നത്തെ വിശേഷങ്ങൾ പങ്കുവെച്ചു.

അവൾ വളർന്നു,തലയിണയ്ക്ക് , ഉടലും,രൂപവും,വാക്കുകളും ഉണ്ടായി.പക്ഷെ അവളുടെ ഭാവനകള്‍ക്ക് മാത്രം മാറ്റമുണ്ടായില്ല.അടുത്തുകിടന്ന ഭര്‍ത്താവില്‍ അവള്‍ പഴയത് പോലെ പല മുഖങ്ങള്‍ ഭാവനയില്‍ ഏറ്റിയപ്പോൾ,അതിന്റെ പ്രത്യാഘാതം അനുഭവിച്ചപ്പോൾ മാത്രമാണ് ഭാവനയും യാഥാര്‍ത്യവും തമ്മിലുള്ള വേര്‍തിരിവ് അവള്‍ക്കു പൂര്‍ണ്ണമായും മനസ്സിലായത്‌....പക്ഷെ അപ്പോഴേക്ക് അവളുടെ ജീവിതം ഭാവനയില്‍ ലയിച്ചു ചേര്‍ന്നിരുന്നു ....

പത്തുമാസം ചുമന്ന് നൊന്തു പ്രസവിച്ച്,

മുലപ്പാലിലൂടെ സ്നേഹത്തിന്നമൃതൂട്ടി 

കനവിലും നിനവിലും നെഞ്ചോടടുക്കി

മക്കളെ ആ അമ്മ ....

കൈ വളരുന്നോ കാല്‍ വളരുന്നോ

എന്നുണ്ണി എന്നെക്കാള്‍ മികച്ചവനാകേണം

അതിന്നവനാകാശത്തെ അമ്പിളി അമ്മാവനെ

വരെ കൊണ്ട് തരാമെന്നച്ചന്‍.....

ഉണ്ണി വളര്‍ന്നു:അച്ഛന്‍ കൊതിച്ചത് പോല്‍

കൂടുവിട്ടകന്നൂ മാതാവില്‍ നിന്നും പിതാവില്‍ നിന്നും

അവനവനായി ലോകം കെട്ടിപ്പടുത്തിയപ്പോള്‍

അച്ഛനുമമ്മയും അവനന്യര്‍.........

ഞാനുമോരമ്മ,എനിക്കുമുണ്ട് കിളിക്കുഞ്ഞുങ്ങള്‍

അവരെന്റെ ജീവന്റെ പ്രാണവായു 

അവരാനിന്നെന്റെ ലോകവും സര്‍വസ്വവും

നാളെ ഞാനും കാണേണ്ടി വരുമോ.....എന്‍ കിളിക്കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ എന്നെ തനിച്ചാക്കി ദൂരേക്ക്‌ പറക്കുന്നത്?

പ്രിയ കവിതേ ..!!!

പെരുമഴയിൽ കൈക്കുടന്നയിലേയ്ക്ക്,
ഇറ്റു വീണൊരു ചെറുമഴത്തുള്ളി.
മഴയൊഴിഞ്ഞ മാനത്ത് വിരിഞ്ഞ,
ഏഴ് വർണ്ണമോലും വാർമഴവില്ല്.

ജീവിതനൈരാശ്യതയിൽ,
പ്രതീക്ഷയായ് തെളിയുന്നൊരു നാളം.
രാവിലൊരു പ്രിയസ്വപ്നമായ്,
മനതാരിൽ വിടരുന്നൊരു മലര്.

ഏകാന്തതയിൽ തോളോട് ചേർന്നിരുന്ന്,
കിന്നാരം പറയുന്നൊരു സൗഹൃദം.
വേദനയിൽ സ്നേഹമാം ചുണ്ടമർത്തി,
സുഖമേകുന്നൊരു തോഴി.

പുലരിയിലൊരു സുന്ദരഗാനമായ്,
ചുണ്ട് മൂളുന്നൊരീണം.
മെല്ലെ വീശുന്ന മാരുതനിലും,
ഒഴുകിയെത്തുന്ന സൗരഭം.

കണികണ്ടാൽ ആ ദിനം മുഴുവൻ,
സന്തോഷത്താൽ നിറയുന്നൊരു സൗഭഗം.
കാണാതിരുന്നാൽ അകമേ,
നൊമ്പരമായ് വിങ്ങുന്നൊരു ശോകം.

കിളികൂജനങ്ങളിൽ പോലും,
ചിത്തം തേടുന്നിത് നിത്യം.
കാണാൻ കൊതിച്ചാൽ പിന്നെ,
ഉള്ളം പിടയുന്നു സത്യം.

ചിരിയിൽ എനിക്കെന്തിഷ്ട്ടം,
ആ ചിലങ്കകിലുക്കം.
കണ്ണുനീരിലാണെങ്കിൽ പോലും,
ചുണ്ടിൽ വിടർത്തുന്നു പുഞ്ചിരി.

കാതിൽ ചൊല്ലും മൊഴികൾ പോലും,
രോമാഞ്ചമെന്നിൽ ഉണർത്തുന്നു മെല്ലെ.
എത്രയേറെ പ്രിയതരമെന്നിനിയും പറയാം,
അത്രമേലിഷ്ട്മാണെനിക്ക് നിന്നോടെന്റെ പ്രിയ കവിതേ