Showing posts with label കഥ. Show all posts
Showing posts with label കഥ. Show all posts

Monday, September 21, 2015

പ്രണയം

By: mind waverings On: 10:48 PM
  • Share Post
  • പ്രണയത്തെ കുറിച്ച് ചില പമ്പര വിഡ്ഢികൾ എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞ് വെച്ചിട്ടുണ്ട്.എഴുത്തുകാർക്ക് വായനക്കാരെ സുഖിപ്പിച്ചാ മതീലോ,ഹും
    രാവിലെ തുടങ്ങിയതാണ് മീരയുടെ തട്ടിമൂളിക്കൽ.ഇന്നത്തെ ഇര ആരാണാവോ.ഏതായാലും ഇന്നത്തെ ചോരയിൽ എനിക്ക് പങ്കില്ല.രാഹുൽ ആശ്വാസം കൊണ്ടു.
    "എന്തുവാടീ കുഴപ്പം"? രണ്ടും കല്പിച്ചു രാഹുൽ ചോദിച്ചു.
    ഒന്നൂല്ലേ,ഗുൽമോഹർ ചോട്ടിൽ കൈ കോർത്ത് നടക്കണം,മഴ ഒന്നിച്ചു നനയണം,നിലാവിനെ കണ്ടാസ്വദിച്ച്,പ്രണയിയെ ആലോചിച്ചു പാട്ട് പാടണം ഇതൊക്കെ ആയാലേ പ്രണയമാവൂത്രേ.
    ഇങ്ങനെ പ്രണയിച്ചു വിവാഹം കഴിയുമ്പോഴോ?
    രാഹുലിന് അപകടം മണത്തു.
    മീര തുടർന്നു.
    രാവിലെ എണീക്കുമ്പോ ചായ,പല്ല് തേയ്ക്കാൻ പേസ്റ്റ്,ബ്രഷ്,കുളിക്കാൻ സോപ്പ്, എണ്ണ ഷാമ്പൂ,കുളിച്ചു വരുമ്പോ കാപ്പി,അത് കഴിഞ്ഞു അലക്കിതേച്ച ഉടുപ്പ് ഒക്കെ കയ്യിലെടുത്ത് കൊടുക്കണം.ഓഫീസിലേയ്ക്ക് പോകുമ്പോ കയ്യിൽ ഉച്ചയ്ക്കുള്ള ചോറു പാത്രോം.
    പണ്ട് പ്രണയിക്കുമ്പോ നിന്റെ മുടി ഇഴകളിൽ എന്നെ ഞാൻ ഒളിപ്പിച്ചോട്ടേന്നും,കണ്ണുകളിൽ മുങ്ങി.താണോട്ടേ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞയാൾക്ക് കണ്ണില് ഒരു കരട് പോയാൽ പോലും ഒന്ന് ശ്രദ്ധിക്കാൻ സമയോണ്ടോ
    ഒരായുസ്സ് മുഴുവനും നിനക്കൊപ്പമിരുന്നാലും മടുക്കില്ലെടീ എന്ന് പറഞ്ഞയാൾക്കിപ്പോ അവധി ദിവസം പോലും എനിക്കൊപ്പം ഇരിക്കാൻ സമയോല്ല.
    നിന്റെ മൊഴികൾ തേൻകണമാണ് പെണ്ണേ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ട് ഇപ്പൊ എന്തേലും ഒന്ന് പറയാൻ വാ തുറന്നാൽ അപ്പൊ പൊയ്ക്കോളും എവിടെക്കെങ്കിലും.
    ഇങ്ങനെ ഉളള പ്രണയത്തെ പറ്റിയെന്തൊക്കെ വീമ്പാ കവികൾക്കും കഥാകാരൻമാർക്കും.പ്രണയം ചക്കയാണ് മാങ്ങയാണ്‌ തേങ്ങയാണ് അങ്ങനെ എന്തൊക്കെ.
    പ്രണയം നല്ലതാ ഒരുത്തിയെ പ്രണയിച്ച് മറ്റൊരുത്തിയെ വിവാഹം കഴിച്ചാൽ.ഹും.
    മൌനം,ക്ഷമ,ബധിരത ഒക്കെ വിവാഹജീവിതത്തിന് അത്യന്താപേക്ഷിതമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ രാഹുൽ ആ അവധി ദിവസമാഘോഷിക്കാൻ കൂട്ടുകാരുടെ അടുക്കലേയ്ക്ക് പോകാൻ റെഡി ആകാൻ തുടങ്ങി.

    പരലോകം

    By: mind waverings On: 10:45 PM
  • Share Post
  • സീൻ ഒന്ന്
    ==========
    ഡാ മച്ചൂ നീയെപ്പൊ എത്തി ഇവിടെ?
    ദിപ്പോ എത്തിയെ ഉളളൂ രാവിലത്തെ ട്രെയിനിന്.നിങ്ങൾ രണ്ടാളേം കണ്ടത് നന്നായി അല്ലേൽ ബോർ അടിച്ചു ചത്തേനെ.
    അല്ല മച്ചൂ ട്രെയിനിൽ,അതിന് മാത്രം എന്തുണ്ടായി
    എന്ത് ചെയ്യാനാ ബ്രോസ് കണ്ണേ കരളേ എന്നൊക്കെ കരുതി കൊണ്ട് നടന്നവൾ മറ്റൊരുത്തന്റെ ബൈകിന്റെ പിറകിൽ കയറി പോകുന്നത് കണ്ടപ്പോ കണ്ട്രോൾ തെറ്റിയതാ
    അത് ചോദിക്കാൻ വിട്ടു.നിങ്ങൾ എങ്ങനെ എത്തി?
    രാവിലെ ഒരു ടിപ്പർ സഹായിച്ചു മച്ചാ
    ഏതായാലും എനിക്ക് കൂട്ടായി.വാ നമുക്ക് പോയാ ജെന്റ്സിന്റെ ലൈനിൽ നില്ക്കാം
    സീൻ 2
    ======
    ഇന്നെന്താ മച്ചാനെ ഇവിടിത്ര തിരക്ക്,എവിടേലും ബോംബ്‌ വല്ലതും പൊട്ടിയോ.നിന്ന് കാല് കഴയ്ക്കുന്നു
    ഡാ അളിയാ ദേ ലവൾ, അവളെന്താടാ യുട്യൂബിലെ ഡിസ്ലൈക്‌ കണ്ട പേളിയെ പോലെ നില്ക്കുന്നെ?
    ഓ അതാ പിറകിൽ നിൽക്കുന്നവൻ അവളുടെ എട്ടാമത്തെ ലവർ ആയിരുന്നു.അവനെ കണ്ട ചമ്മലാ
    സീൻ മൂന്ന്
    ==========
    അളിയാ എനിക്കാ ലെഫ്റ്റ് റൂമിൽ അഡ്മിഷൻ കിട്ടിയാ മതിയാരുന്നു
    മച്ചാ അവിടെ കഷ്ടപ്പാടാടാ തീയും പാമ്പും മുളളും ശിക്ഷയും ഒക്കെ ആയിട്ട് പേടിച്ചു മരിക്കൂടാ
    അത് ശരിയാ ബ്രോ റൈറ്റിലെ റൂം കിടിലനാ ട്ടാ നല്ലൊരു 7 സ്റ്റാർ റിസോർട്ട് പോലെ.ആലോചിച്ചിട്ട് തന്നെ കുളിര് കോരുന്നു.
    ഒവ്വാ അളിയന്മാരെ അവിടെ പോയാ ജീവിതം കോഞ്ഞാട്ടയാ.പണ്ട് സ്കൂളിൽ പഠിക്കുമ്പോ എന്നും സമയത്തിനു വന്ന്,സാറ് ചോദിക്കുന്നതിനൊക്കെ ഉത്തരം പറഞ്ഞ്,ഫുൾ മാർക്ക് വാങ്ങിക്കുന്നവൻമാരെ കണ്ടിട്ടില്ലേ.അവന്മാരെ ആരേലും കൂട്ടത്തിൽ കൂട്ടോ.അത് പോലെ ബോർ ആയവന്മാരാ ആ റൂമില്. ബോർ അടിച്ച് ചാവും മച്ചാ
    അതുള്ളതാ മച്ചാനേ, മറ്റേയിടത്താവുമ്പോ കുറച്ച് കഷ്ടപ്പാട് സഹിക്കണോന്നേ ഉളളൂ.കോണ്‍വെന്റ് സ്കൂളിൽ ബോർഡിംഗിൽ പഠിച്ചു,ഐ.റ്റി കമ്പനിയിൽ പണി ചെയ്ത് കേരളത്തിൽ വളർന്ന നമുക്ക് ഇതൊക്കെ എന്ത്!!
    ഹഹ അതെ ബ്രോ ടീ വീ സീരിയലും,മാധ്യമവാർത്തകളും,കോഴ,സോളാർ,പീഡനം,ബോംബ്‌,എസ് കത്തി,സന്തോഷ്‌ പണ്ഡിറ്റ്‌ കോളേജുകളിലെ ഓണാഘോഷം ഇതൊക്കെ ഭൂമിയിൽ അനുഭവിച്ച നമുക്ക് ഇതും അനുഭവിക്കാവുന്നതേ ഉളളൂ ബ്രോസ്
    സീൻ 4
    =======
    ബ്രോ
    അളിയൻ
    മച്ചാൻ
    ത്രീ ഓഫ് യൂ ഗോ റ്റൂ ദി റൈറ്റ് റൂം പ്ലീസ്
    സീൻ 5
    ======
    മൊത്തം കോണ്‍ട്രാ
    ===============================
    ഇതൊരു *ടോക്ക് സ്റ്റോറി(talk story) മാതൃകയിൽ എഴുതി നോക്കിയതാണ്.
    വനിതയിൽ പ്രശസ്ത തിരക്കഥാകൃത്തുക്കളായ ബോബിയും സഞ്ജയ്‌യും എഴുതിയ ഒരു ടോക്ക് സ്റ്റോറി വായിച്ചപ്പോൾ തോന്നിയത്
    *ടോക്ക് സ്റ്റോറി-ഒരിടത്തും
    എഴുതി വെയ്ക്കാതെ സംഭാഷണങ്ങളിലൂടെ മാത്രം തലമുറകൾ പിന്നിട്ട് പുതുതലമുറയിലേയ്ക്ക് എത്തുന്ന കഥകളെയാണ് ഹവായ് ദ്വീപുകളിൽ ടോക്ക് സ്റ്റോറി എന്ന് വിളിച്ചിരുന്നത്

    Wednesday, March 11, 2015

    മരണമെത്തുന്ന നേരത്ത്

    By: mind waverings On: 1:25 AM
  • Share Post
  • ജനനത്തിനും മരണത്തിനുമിടയിലുള്ള ഒരിടവേള -ജീവിതം .അതൊരു രഹസ്യമല്ലല്ലോ എല്ലാരും അംഗീകരിക്കേണ്ട ഒരു യാഥാര്‍ത്ഥ്യം ,ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോള്‍ തന്നെ മരണക്കുറിപ്പ് കയ്യില്‍ കിട്ടിയാലുള്ള അവസ്ഥ എത്ര ഭീകരമാണെന്ന് വിഷ്ണുവിന് മനസ്സിലായി .വേണ്ടായിരുന്നു ,ഒന്നും അറിയണ്ടായിരുന്നു, പിടിവാശി അല്ലെങ്കില്‍ തിരുമേനിയമ്മാവന്‍ ഒരിക്കലും അത് വെളിപ്പെടുത്തില്ലായിരുന്നു.

    അമ്മയുടെ ഏട്ടനാണ് തിരുമേനിയമ്മാവന്‍.ചെറുപ്പം മുതലേ പിടിവാശിക്കും കുറുമ്പിനും ഒക്കെ വഴങ്ങുമായിരുന്നത്ര വാത്സല്യമായിരുന്നു തന്നോട് .അമ്മാവന്റെ മകള്‍ ഉഷയെ ചെറുപ്പത്തില്‍ തന്നെ തനിക്കായി നിശ്ചയം കഴിച്ചു വെച്ചതും അത് കൊണ്ട് തന്നെ.

    കോളേജിലെ കൂട്ടുകാര്‍ക്കിടയിലെ ഹീറോ ആയിരുന്ന തന്റെ ഇന്നത്തെ അവസ്ഥ അവര്‍ കണ്ടിരുന്നെങ്കില്‍ എന്താകും."എത്ര ധൈര്യമുള്ളവനും തല താഴ്ത്തുന്നത് മരണത്തിന് മുന്നില്‍ മാത്രം ".

    എന്തൊരഹങ്കാരമായിരുന്നു ചെറുപ്പത്തിന്റെ ചോരത്തിളപ്പില്‍.അമ്മയുടെ കണ്ണുനീര്‍ കണ്ടില്ലെന്നു നടിച്ച് കൂട്ടുകാര്‍ക്കൊപ്പം ലഹരി തേടി അലഞ്ഞ ആ നാളുകളെ ഇന്നിപ്പോള്‍ വെറുക്കുന്നു .

    എന്റെ ജീവിതം എന്റേതായിരുന്നു .അതൊന്നു താഴെ വീണാല്‍ പൊട്ടിത്തകരാവുന്ന ഒരു സ്ഫടിക പാത്രമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാന്‍ വൈകി.ഇനി എണ്ണപ്പെട്ട നാളുകള്‍ .അതിനിടയില്‍ തകര്‍ന്നവയെ കൂട്ടിയോജിപ്പിക്കാന്‍ ഒരവസരം കൂടി ഈശ്വരന്‍ തന്നിരുന്നെങ്കില്‍ !!!

    ഈശ്വരന്‍ !!!ചെറുപ്പത്തില്‍ അമ്മയ്ക്കൊപ്പം മുടങ്ങാതെ അമ്പലത്തില്‍ പോയിരുന്ന താന്‍ വളര്‍ന്നപ്പോള്‍ സ്വയം തീരുമാനിച്ചു ഈശ്വരനൊന്നില്ലെന്ന് .ആ ഈശ്വരനെ ഈ അവസരത്തില്‍ വീണ്ടും ആശ്രയിക്കേണ്ടി വന്നിരിക്കുന്നോ.അല്ലെങ്കിലും അവസരവാദിയാണല്ലോ മനുഷ്യര്‍ .

    ഉഷയെപ്പോലും മറന്ന് കോളേജിലെ ഓരോ സുന്ദരികള്‍ക്കൊപ്പം പ്രണയനാടകമാടുമ്പോള്‍ ,ഈശ്വരനെഴുതിയ തിരക്കഥ തനിക്കായി തയാറായിരിക്കുന്നത് അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല .

    പിന്നില്‍ നിന്ന് വന്നൊരു ലോറി ബൈക്കിനെ ഇടിച്ചു തെറിപ്പിച്ചു പോകുമ്പോള്‍ സമയത്ത് ആശുപത്രിയില്‍ എത്തിക്കാന്‍ കണ്ടവര്‍ ഒരല്പം വൈകിയിരുന്നെങ്കില്‍ തീരാന്‍ ഉള്ളത്രയെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ .അന്നങ്ങനെ തീര്‍ന്നിരുന്നെങ്കില്‍ ഇപ്പോഴത്തെ ഈ സങ്കടാവസ്ഥ തരണം ചെയ്യേണ്ടി വരില്ലായിരുന്നു .

    ആശുപത്രിയില്‍ കാണാന്‍ വന്ന അമ്മാവന്‍ ഏറെ നേരം തനിക്കൊപ്പം ചിലവഴിച്ചു മടങ്ങാന്‍ നേരം ആത്മഗതമെന്നോണം പറഞ്ഞ കാര്യമാണ് തന്നെ ഇപ്പോള്‍ അലട്ടുന്നത് ."മരണം ഇപ്പോള്‍ തട്ടി മാറിയെങ്കിലും പോകേണ്ടപ്പോള്‍ പോയല്ലേ തീരൂ ".അത് കേട്ടപ്പോള്‍ ആകാംക്ഷ തന്നെ പിടികൂടി..

    അമ്മാവന്‍ മരണ സമയങ്ങള്‍ ഗണിച്ചു പറയാറുള്ളത് തനിക്കറിയാമായിരുന്നു .അങ്ങനെ തന്റെ നിര്‍ബന്ധത്താലാണ് അമ്മാവന്‍ അത് വെളിപ്പെടുത്തിയത് ,തന്റെ ജീവിതചക്രത്തിന് ഇനി വിരലിലെണ്ണാവുന്ന വര്‍ഷങ്ങള്‍ മാത്രം ബാക്കി.അറിയണ്ടായിരുന്നു ഒന്നും .
    ഇനിയെങ്കിലും തനിക്കൊരു നല്ല മനുഷ്യനാവണം.അച്ഛന്‍ മരിച്ച ശേഷം ചിരിച്ചു കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത അമ്മയ്ക്ക് താന്‍ കൂടി ഇല്ലാതായാല്‍ താങ്ങാനാവുമോ.

    മരണം തട്ടിയെടുക്കുന്നത് വ്യക്തികളെ മാത്രമല്ലല്ലോ അവരുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവര്‍ കണ്ട സ്വപ്നങ്ങളെ കൂടിയാണല്ലോ.
    അടുത്തയാഴ്ച പരീക്ഷയാണ് .നന്നായി പഠിച്ചെഴുതി നല്ലൊരു ജോലി സമ്പാദിച്ച് തനിക്കായനുവദിച്ചിട്ടുള്ള ചുരുങ്ങിയ ദിനങ്ങളില്‍ ഒരു ചെറിയ സമ്പാദ്യമുണ്ടാക്കി അമ്മയ്ക്ക് നീക്കി വെച്ചിട്ട് വേണം തനിക്കു എന്നെന്നേക്കുമായി യാത്രയാകുവാന്‍.

    വിചാരിച്ചതിലും മെച്ചപ്പെട്ട വിജയത്തോടെ പരീക്ഷ പാസായതും ഐ എ എസ് എന്ന കടമ്പ പൂ പോലെ കടന്നതും താന്‍ തന്നെ ആയിരുന്നോ .ആവശ്യക്കാരന് ഔചിത്യമില്ലയെന്നു പറയുന്ന പോലെ ആവശ്യമാണല്ലോ ഒരാളിനെ ഏത് സാഹസികതയിലേയ്ക്കും നയിക്കുന്നത് .

    ഇന്നെന്റെ വിവാഹനാള്‍ ;എന്നോടുള്ള വാത്സല്യമൊന്നു കൊണ്ട് മാത്രമാണ് ഉഷയുമായുള്ള നിശ്ചയിച്ചുറപ്പിച്ച വിവാഹ ഉടമ്പടി മുന്നോട്ടു കൊണ്ട് പോകാന്‍ അമ്മാവന്‍ തീരുമാനിച്ചത് അല്ലെങ്കില്‍ അടുത്ത് തന്നെ മകള്‍ വിധവയാകുമെന്നറിഞ്ഞ ഏത് അച്ഛനാണ് ഇപ്രകാരം പ്രവര്‍ത്തിക്കുക.

    ഉഷയുടെ കഴുത്തില്‍ താലി ചാര്‍ത്തുമ്പോഴും അധികം വൈകാതെ താലി ഭാഗ്യം നഷ്ടപ്പെടുന്ന ഉഷയായിരുന്നു മനസ്സില്‍ .ഉള്ളിടത്തോളം കാലം ഇവളെയും അമ്മയെയും സ്നേഹിച്ചു ജീവിക്കണം.

    ഉഷയുടെ കയ്യ് പിടിച്ചു വിഷ്ണു കതിര്‍മണ്ഡപം ചുറ്റുമ്പോള്‍ കുസൃതിയും പിടിവാശിക്കാരനുമായ മരുമകനെ ചെറുനുണയിലൂടെയെങ്കിലും നേരെ വഴിക്ക് നടത്തിയതിന്‍റെ കുസൃതിചിരിയുമായി നിര്‍വൃതിയോടെ തിരുമേനിയമ്മാവന്‍ അവിടെ നില്‍പ്പുണ്ടായിരുന്നു .

    Sunday, November 9, 2014

    മടക്കം

    By: mind waverings On: 3:58 AM
  • Share Post
  • സീന്‍ ഒന്ന് 
    കഥാപാത്രം ശ്യാമ

    മടുത്ത് തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു .വെറുമൊരു വണ്ടിക്കാളയെപ്പോലെ ചുമട് വലിച്ചു തളര്‍ന്നിരിക്കുന്നു .വണ്ടിക്കാളയ്ക്ക് പോലും ഇടയ്ക്ക് ഉടമസ്ഥന്റെ തലോടല്‍ ലഭിക്കാറുണ്ട്!!

    അതിരാവിലത്തെ എണീറ്റ്‌ വീട്ടു ജോലികള്‍ ഒക്കെ തീര്‍ത്ത് ശരത്തിനും കുട്ടികള്‍ക്കും ഉള്ള ലഞ്ചും പാക്ക് ചെയ്തു യാത്രയാക്കി ഓഫീസിലേയ്ക്ക് ഒരു നെട്ടോട്ടമാണ്.

    ഉണരുമ്പോള്‍ മുതല്‍ "ശ്യാമേ ചായ .ശ്യാമേ തോര്‍ത്ത് ,ശ്യാമേ പേസ്റ്റ് ..അമ്മെ ടൈ ,അമ്മെ സോക്സ്‌ "ഇതിനായി ചെല്ലേണ്ട കയ്യും തന്‍റെ തന്നെയല്ലേ?
    ഇതിനിടയില്‍ കുളിക്കണം സാരി ഉടുക്കണം,പ്രാതല്‍ കഴിക്കല്‍ മിക്ക ദിവസവും ഉണ്ടാവില്ല ,അല്ലെങ്കില്‍ തന്നെ താന്‍ കഴിക്കുന്നോ ഇല്ലയോ എന്ന് ആര്‍ക്കറിയണം .

    ശരത്തിന്റെയും തന്റെയും ഇടയിലുള്ള പ്രണയം എന്നെ പറന്നകന്നു.അദേഹത്തിന് ഓഫീസ് ,ജോലി ,ക്ലയിന്റ്സ്,മീറ്റിംഗ്,വീട്ടില്‍ വന്നാല്‍ സോഷ്യല്‍ നെറ്റ്വര്‍ക്ക്‌.കമ്പ്യൂട്ടറിന് മുന്നില്‍ ഇരിക്കുമ്പോ എന്തേലും മിണ്ടാന്‍ ചെന്നാല്‍ ചീറാന്‍ വരും .

    മക്കളും അച്ഛനെ പോലെ ആയി തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്.അവര്‍ക്ക് എന്തിനും ഏതിനും കൂട്ടുകാര്‍ മതി.
    തന്‍റെ സ്ഥാനം വെറും ഒരു അടുക്കളക്കാരി മാത്രമായി അധപതിച്ചിരിക്കുന്നു.
    മനോരാജ്യത്തില്‍ മുഴുകി ഓഫീസില്‍ എത്തിയത് അറിഞ്ഞില്ല.ഇന്ന് സെക്രട്ടറിയുടെ വക ഓട്ടന്‍ തുള്ളല്‍ ഉണ്ടാവും വൈകിയതിന്.

    സീന്‍ രണ്ടു
    കഥാപാത്രം ശരത്

    ഓഫീസിലെ ജോലികളില്‍ വിരസത തോന്നി തുടങ്ങിയിട്ട് കാലമെത്രയായി.എന്നും ഒരേ ചിട്ട.മടുത്തിരിക്കുന്നു .ശ്യാമയ്ക്കും കുട്ടികള്‍ക്കും ഒപ്പം സമയം ചിലവഴിച്ചിട്ടു തന്നെ എത്ര നാളായി .പാവം അവള്‍ വല്ലാതെ സങ്കടപ്പെടുന്നുണ്ടാവും.തനിക്കും കുട്ടികള്‍ക്കും വേണ്ടി അഹോരാത്രം കഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ട് അവള്‍ എന്നറിയാഞ്ഞിട്ടല്ല എന്നിട്ടും .
    രാത്രി വീട്ടിലെത്തുമ്പോള്‍ തന്നെ സമയം എട്ടാകും.ഓഫീസിലെ പല ഫയലുകളും വര്‍ക്കുകളും വീട്ടിലേയ്ക്ക് കൊണ്ട് വരുന്നത് നോക്കുന്നത് രാത്രിയിലാണ്.ചില കോണ്ട്രാക്റ്റ് വര്‍ക്കുകള്‍ എഫ് ബീയില്‍ ഉള്ള സുഹൃത്തുക്കള്‍ മുഖേനെയാണ് ലഭിക്കുന്നത് .അതിനെ കുറിച്ച് അവരോടു സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാവും അവള്‍ ജോലി ഒക്കെ തീര്‍ത്ത് അടുത്ത് വരിക.ശല്യപ്പെടുത്താതിരിക്കാന്‍ അവളോട്‌ പറഞ്ഞു കഴിയുമ്പോള്‍ പലപ്പോഴും കുറ്റബോധം തോന്നിയിട്ടുണ്ട്.

    സീന്‍ മൂന്ന്
    കഥാപാത്രം ശ്യാമ,അരുണ്‍

    വൈകിട്ട് വീട്ടിലെത്തി,കുട്ടികള്‍ക്ക് കാപ്പി ഒക്കെ ഒരുക്കി കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഫേസ്ബുക്ക്‌ ഓപ്പണ്‍ ആക്കാന്‍ തോന്നലുണ്ടായി.കൂടെ പഠിച്ച സുഹൃത്തുക്കള്‍ ഉണ്ട് അതില്‍.എത്രനാളായി അവരോടൊക്കെ മിണ്ടിയിട്ട്.
    മനസ്സിന്റെ ടെന്‍ഷന്‍ അങ്ങനെ എങ്കിലും ഒന്നും മാറുമോ എന്ന് നോക്കട്ടെ.ലോഗിന്‍ ചെയ്തപ്പോള്‍ കണ്ടു നിറയെ നോട്ടിഫിക്കേഷനും രണ്ടു ഫ്രെണ്ട് റിക്വസ്റ്റും.നോട്ടിഫിക്കേഷന്‍ ഓടിച്ചു നോക്കി ,ഫ്രെണ്ട് റിക്വസ്റ്റ് രണ്ടും പരിചയമില്ലാതെ തോന്നി എന്നാലും അക്സപ്റ്റ് കൊടുത്തു.

    അക്സപ്റ്റ് ചെയ്തയുടനെ ഹായ് എന്ന് മെസേജ് വന്നു.തിരിച്ചും ഒരു ഹായ് പറഞ്ഞു.ആരാണ് ഏതാണ് എന്താണ് എന്നൊക്കെ ചോദ്യങ്ങള്‍,മറുപടി കൊടുത്തില്ല.തന്‍റെ മൌനം കണ്ടാവും അയാള്‍ അയാളെ കുറിച്ച് വാചാലനായി.ആ വാചാലത അവള്‍ക്കെന്തോ ഇഷ്ടമായത് പോലെ.എന്നിട്ടും അവള്‍ നിശബ്ദയായിരുന്നതേയുള്ളൂ .

    പിറ്റേദിവസം എത്രയും വേഗം വീട്ടില്‍ എത്താന്‍ എന്തെന്നില്ലാത്ത വ്യഗ്രതയുണ്ടായി അവള്‍ക് ആരോ പ്രതീക്ഷിചിരിക്കുന്നത് പോലെ.പ്രതീക്ഷ തെറ്റിയില്ല അവള്‍ക്കായി അവന്റെ മെസേജ് എഫ് ബീയില്‍ കാത്തിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.അവള്‍ അവനോട് മനസ്സ് തുറക്കാന്‍ തോന്നലുണ്ടായി.അവന്റെ ചോദ്യങ്ങള്‍ക്ക് അവള്‍ ഒന്നൊന്നായി മറുപടി നല്‍കി.

    പോകെ പോകെ അവള്‍ ശരതിനെയും കുട്ടികളെയും സങ്കടങ്ങളെയും ഒക്കെ മറന്നത് പോലെ.അവന്‍ ,അരുണ്‍ ,അവനായി അവളുടെ ലോകം.

    അവന്‍ ലോ കോളേജിലെ അവസാന വര്‍ഷ വിദ്യാര്‍ഥിയായിരുന്നു അവളെക്കാള്‍ പത്ത് വയസ്സോളം ഇളപ്പമുള്ള അവന്‍ അവളെ ചേച്ചിയെന്നായിരുന്നു വിളിച്ചിരുന്നത്‌.അപഗ്രഥിക്കാന്‍ ആകാതൊരു ബന്ധം അവര്‍ക്കിടയില്‍ വളര്‍ന്നു വന്നു .

    ഒരു ദിവസം അപ്രതീക്ഷിതമായി അവനില്‍ നിന്ന് അവളെ സ്നേഹിക്കുന്നു എന്ന വാക്ക് കേട്ടു അവള്‍ ഞെട്ടിപ്പോയി കാരണം അവളുടെ മനസ്സില്‍ ഉണര്‍ന്നു പൊന്തി,അവള്‍ സമര്‍ത്ഥമായി ഒളിപ്പിച്ചിരുന്ന വികാരമായിരുന്നു അവനില്‍ നിന്നവള്‍ കേട്ടത് .

    വരണ്ട മണ്ണിലേയ്ക്ക് മഴ പെയ്ത പോലെ,അവളുടെ മനസ്സിലെ മോഹവിത്തുകള്‍ ഉയിര്‍ കൊണ്ട്.പ്രണയമഴവില്ല് മനോവാനില്‍ വിരിഞ്ഞു,മനസ്സാകും മയില്‍ തുള്ളി കളിച്ചു.

    സന്ധ്യകള്‍ മനോഹരങ്ങളായി അവള്‍ക്ക് തോന്നി.നേരം വെളുത്തു സന്ധ്യയാകുന്ന വരെയുള്ള സമയങ്ങളില്‍ വിരഹം അവളെ വരിഞ്ഞു മുറുക്കി.

    ഒരു ദിവസം അവന്‍ പറഞ്ഞു അവളില്ലാതെ അവനു ജീവിക്കാന്‍ കഴിയില്ലെന്ന്,അവനൊപ്പം ചെല്ലണമെന്ന്.അവളുടെ മനസ്സിലും അതെ ചിന്തകള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നുവോ ആവോ ?

    പ്രണയദിനത്തിന് തലേന്ന് അവനു അവളെ നേരിട്ട് കാണണം എന്ന് വാശി പിടിച്ചു,അന്ന് കൂടെ ചെല്ലണമെന്നും.അവളും അതായിരുന്നു ആഗ്രഹിച്ചത്‌.
    പിറ്റേദിവസം ഓഫീസില്‍ നിന്ന് ലീവ് എടുത്ത് അവനെ കാണാന്‍ പോകാമെന്ന് അവള്‍ തീരുമാനിച്ചു.മ്യൂസിയത്തില്‍ വെച്ച് കണ്ടു മുട്ടാം എന്നായിരുന്നു തീരുമാനം .
    പതിവ് പോലെ ഓഫീസിലേയ്ക്കുള്ള യാത്ര,വഴി തിരിച്ച് മ്യൂസിയത്തിലെയ്ക്കായി.

    പതിവില്ലാതെ അവളുടെ മൊബൈലില്‍ അന്ന് ശരത്തിന്റെ കോള്‍ വന്നു .അവള്‍ ഞെട്ടി പ്പോയി .എന്തെങ്കിലും അറിഞ്ഞാവുമോ ഈ വിളി.
    കാള്‍ അറ്റന്‍ഡ് ചെയ്ത ശ്യാമ കേട്ടത് പതിനാലു വര്ഷം മുന്‍പേ കേട്ട ശരത്തിന്റെ പ്രണയാര്‍ദ്രമായ ശബ്ദമായിരുന്നു.ഉച്ചയ്ക്ക് അവളോട്‌ ഓഫീസില്‍ നിന്ന് ഒരാഴ്ച ലീവ് എടുക്കാനും പിറ്റേ ദിവസം കുടുംബ സമേതം ഒരു ട്രിപ്പ്‌ പ്ലാന്‍ ചെയ്തിട്ടുണ്ടെന്നും പറഞ്ഞു കാള്‍ കട്ട്‌ ചെയ്തു.
    ശ്യാമ എന്ത് വെണമെന്നറിയാതെ കുഴങ്ങി.

    മ്യൂസിയത്തില്‍ അവളെത്തുമ്പോള്‍ ,അരുണ്‍ അവിടെ കാത്ത് നില്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.അവള്‍ക്ക് അവനോട് എന്ത് പറയണം എന്നറിയാതെ നിശബ്ദയായി.
    ഒടുവില്‍ അവള്‍ തന്നെ മൌനം ഭഞ്ജിച്ചു "അരുണ്‍ ക്ഷമിക്കണം എന്നോട് ,ഒരിക്കലും എനിക്ക് നിനക്കൊപ്പം വരാന്‍ കഴിയില്ല.എന്റെ കുടുംബം ആണ് എനിക്കെല്ലാം.പ്രണയം മരിച്ച എന്റെ മനസ്സിലേയ്ക്ക് ലോഭമില്ലാതെ അത് നിറച്ച നിന്നോട് എനിക്കുള്ള കടപ്പാട് ഒരിക്കലും തീരുകയില്ല.ഞാന്‍ മടങ്ങി പോകട്ടെ ,എനിക്ക് മാപ്പ് തരൂ "

    അരുണ്‍ പുഞ്ചിരിച്ചതെ ഉള്ളൂ .അവന്‍ പറഞ്ഞു "ചേച്ചീ പ്രണയം എന്നാല്‍ കാമം മാത്രമല്ല എന്ന് എന്നെ പഠിപ്പിച്ചത് ചേച്ചിയാണ്.അത് ഒരു നിലാവ് പോലെ മനസ്സിലേയ്ക്ക് പെയ്തിറങ്ങുന്ന ഒരു സുഖമുള്ള തണുപ്പേകുന്ന ഒന്നാണെന്ന് ഞാന്‍ തിരിച്ചറിയുന്നു.ഇത്ര നാളും നാം പങ്ക് വെച്ചിരുന്ന പ്രണയത്തിന് ഒരിക്കലും മരണമുണ്ടാവില്ല.ജീവിചിരിക്കുവോളം അകന്നിരുന്നായാല്‍ പോലും അതുണ്ടാവും .എനിക്കറിയാമായിരുന്നു ചേച്ചിക്ക് ഒരിക്കലും കുടുംബത്തെ പിരിഞ്ഞു വരാന്‍ കഴിയില്ലെന്നും" .
    എന്റെ ,നമ്മുടെ പ്രണയത്തിന്റെ ഓര്‍മ്മയ്ക്കായി ചേച്ചീ ഈ ഗിഫ്റ്റ് വാങ്ങണം.കയ്യിലേയ്ക്ക് അവന്‍ അവളുടെ ഇഷ്ടനിറമുള്ള പിങ്ക് കല്ല്‌ പതിച്ച മോതിരം അവള്‍ക്കേകുമ്പോള്‍ അവന്റെ കൈ വിറകൊള്ളുന്നത്‌ അവള്‍ അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു പക്ഷെ ഒരു ഞെട്ടിക്കുന്ന വസ്തുത അപ്പോള്‍ അവള്‍ക്ക് മനസ്സിലായി അവളുടെ മനസ്സു വെമ്പല്‍ കൊള്ളുന്നത്‌ ശരത്തിനടുത്ത് എത്താന്‍ ആണെന്ന്!!!

    Saturday, April 27, 2013

    നിത്യമോചനം

    By: mind waverings On: 12:30 PM
  • Share Post

  • തുറന്നിട്ട ജാലകത്തിലൂടെ തൂവെള്ള മേഘങ്ങളുടെ പമ്മി പമ്മിയുള്ള നീങ്ങൽ നോക്കി കിടക്കവേ ;സുനന്ദയുടെ ഉള്ളില്‍ ഒരു കാർമേഘം ഉരുണ്ടു കൂടുന്നതും,അതൊരു മഴയായ് കണ്ണുകളിലൂടെ പെയ്തൊഴിയുന്നതും അവൾ അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.

    പടിഞ്ഞാറൻ ചക്രവാളങ്ങളെ ഏതാനും നേരത്തേയ്ക്ക് സിന്ദൂരം ചാർത്തി പിന്നെ രാത്രിയെ പുൽകുന്നത് പോലെയായിരുന്നല്ലോ തന്‍റെ ജീവിതം.പക്ഷെ ആ രാത്രിയിലും നിലാവെളിച്ചത്തിൽ പ്രതീക്ഷ അർപ്പിച്ചത് കൊണ്ട് സിന്ധുമോളെ നല്ല രീതിയിൽ വളർത്താൻ കഴിഞ്ഞു.

    വിജയെട്ടനുമൊത്തുള്ള ജീവിതമൊരുത്സവമായിരുന്നു. ചുരുങ്ങിയ മൂന്നു വർഷത്തെ ദാമ്പത്യ ജീവിതം. കൃഷ്ണനെ ആവോളം തൊഴാൻ അമ്പലത്തിനടുത്ത് തന്നെ വീട് പണിയണമെന്ന വിജയേട്ടന്‍റെ ആഗ്രഹം സഫലീകരിച്ചതിന്‍റെ അന്ന് തന്നെ;മരണം ഹൃദയാഘാതത്തിന്‍റെ രൂപത്തിൽ അദ്ദേഹത്തെ കൂട്ടിക്കൊണ്ട് പോകുകയായിരുന്നില്ലേ?

    കണ്ണന് ഞങ്ങളോട് അസൂയതോന്നിയിട്ടുണ്ടാവണം. അവനും അവന്‍റെ രാധയും തമ്മിലുള്ളതിനേക്കാൾ ഞങ്ങൾ സ്നേഹിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ട്. 



    വിജയൻ മരിക്കുമ്പോൾ മോൾക്ക്‌ ഒരു വയസ്സ് തികഞ്ഞിട്ടില്ല. അദ്ദേഹം സിന്ദൂരം തൊട്ട നെറുകയിൽ പിന്നൊരു കൈ പതിയാന്‍ഒരിക്കലും ആഗ്രഹിച്ചില്ല. ജീവിതം മകൾക്കായി മാത്രം പതിച്ചു നൽകുകയായിരുന്നു.

    ഒരിക്കലും തന്‍റെ സ്വഭാവത്തിന് മേൽ കളങ്കം ഉണ്ടായിട്ടില്ല. മാനത്തിന് വിലയിടാൻ സമ്മതിച്ചിട്ടില്ല ... എന്നിട്ടും .......

    സൌന്ദര്യം ഒരു ശാപമെന്ന് ചെറുപ്പത്തിൽ തനിക്ക് തോന്നിയിട്ടില്ല ഒരിക്കൽ പോലും ;പക്ഷെ ,ഈ പ്രായത്തിൽ ;വയസ്സിനെ വകവെയ്ക്കാതെ അത് ജ്വലിക്കുമ്പോൾ ,മകൾക്കുള്ളിൽ ഉയരുന്ന ആശങ്കകളും,തത്ഫലമായി ,അമ്മയോട് അസൂയയെന്ന വികാരം കാളകൂട വിഷമായി വാചകങ്ങളിൽ വമിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ ,ഏതമ്മയാണ് സഹിക്കുക..!!!

    വിധവകൾക്ക് സൌന്ദര്യം തീരാശാപം തന്നെ;ശിക്ഷയും. സമൂഹത്തിനിടയിൽ മാത്രമല്ല ബന്ധങ്ങൾക്കിടയിൽ പോലും വിള്ളൽ വീഴ്ത്തുന്ന ഒന്ന്.
    പുരുഷന്മാരോടാരോടെങ്കിലും സംസാരിച്ചു പോയാല്‍,അത് സ്വന്തം മകനെപ്പോലെ സ്നേഹിക്കുന്ന മരുമകനോടായാൽ പോലും സിന്ധു സംശയക്കണ്ണാടി വെയ്ക്കുന്നു ഈയിടയായി.

    ഇന്നവൾ അതിര് കടന്നു.വിനയൻ അവൾ വരുന്നതിന് മുന്നേ ഓഫീസിൽ നിന്ന് വന്നതിനെ അവൾ വളച്ചൊടിച്ചപ്പോൾ അതൊരു മാതൃത്വത്തിന് ഒരിക്കലും സഹിക്കാനാവാത്ത ഒരു സാഹചര്യമായി.

    ഇനി അർത്ഥമില്ല ;തന്‍റെ ജീവിതത്തിൽ . ഇനി മടങ്ങുക തന്നെ ,വിജയേട്ടനടുത്തേയ്ക്ക്. സുനന്ദ കയ്യിലിരുന്ന ഉറക്കഗുളികകൾ അപ്പാടെ വായിലെയ്ക്കിട്ട് വെള്ളമൊഴിക്കുമ്പോൾ,താൻ ഒഴിഞ്ഞ ലോകം മകള്‍ക്ക് നല്കുന്ന ആശ്വാസവും ഒപ്പം ദൂരെ നിന്ന് മാടി വിളിക്കുന്ന വിജയനുമായിരുന്നു മനസ്സിൽ ...!!!!!!

    മായാത്ത മഷിപ്പാടുകള്‍

    By: mind waverings On: 12:03 PM
  • Share Post
  • ഇന്ന് ദുഃഖവെള്ളി;ദൈവപുത്രനെ കുരിശിലേറ്റിയതിന്‍റെ ഓർമ്മപുതുക്കൽ ദിനം .ശോഭ,അന്നവധി ദിനത്തിന്‍റെ ആലസ്യത്തിലായിരുന്നു.കുട്ടികൾക്ക്വെക്കേഷൻ,സുധിയ്ക്ക് അന്ന് അവധിദിനവും.ഒന്നുറങ്ങി അന്നുവരെയുള്ള ക്ഷീണങ്ങളെ കുരിശേറ്റണമെന്നായിരുന്നു അവളുടെ ആഗ്രഹം,ഒരിക്കലും സാധിക്കില്ലെന്ന് അറിയാമെങ്കിലും.

    സുധിയും കുട്ടികളും സുധിയുടെ പെങ്ങളുടെ വീട്ടിലേയ്ക്ക് പോകാൻ വിളിച്ചപ്പോൾ ക്ഷീണത്തിന്‍റെ പേരിൽ ഒഴിഞ്ഞു മാറിയതും മറ്റൊന്നും കൊണ്ടല്ല.തന്നെ തനിച്ചാക്കി പോകാൻ സുധിക്ക് വിഷമമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും താൻ തന്നെ അവരെ ധൈര്യം നല്കി 
    യാത്രയാക്കുകയായിരുന്നു. 

    ഒറ്റയ്ക്കായപ്പോൾ ഉറക്കം പിണങ്ങിയകന്നു.തന്‍റെ ചിന്തകളെ ഏത് വിധം കുരിശേറ്റാമെന്ന് ചിന്തിക്കും തോറും അത് സുനാമി തിരമാലകളെ പോലെ അവളെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കി അതിലവളെ മുക്കിത്താഴ്ത്തി.

    താനെന്താ ഇങ്ങനെയായിപ്പോയത്,അവളോർത്തു.സുധിയുടെയുംഅവളുടെയും ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലും അപശ്രുതി ഉയർന്നിട്ടില്ല.അവർ കളി പറയുന്നപോലെ വയസ്സേറും തോറും പ്രണയതീവ്രത വർദ്ധിക്കുന്ന പോലെ.


    ഇന്നലെ മുതലാണ്‌ അവൾ ചിന്താവിഷ്ടയായത്‌ അപ്രതീക്ഷിതമായ ആ ഫോണ്‍കോൾ വന്നത് മുതൽ.അവൻ;അവനായിരുന്നു മറുതലയ്ക്കൽ.അവളുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രാധാന്യമുള്ളയാൾ.അവനവൾക്ക് ആരായിരുന്നു .പ്രണയി? കൂട്ടുകാരൻ? മന:സാക്ഷി? - ഇതെല്ലാമായിരുന്നു അവൻ.


    ചെറുപ്രായത്തിലെ അച്ഛനും അമ്മയും മരിച്ചു പോയ അവൾ വളർന്നത്‌ അനാഥാലയത്തിലെകരുണാനിധികളായ അമ്മമാരുടെ തണലിൽ.പഠിക്കാൻ മിടുക്കിയായതുകൊണ്ട് പ്ലസ് ടൂ കഴിഞ്ഞപ്പോഴേയ്ക്കും എന്‍ട്രന്‍സ് എഴുതി എഞ്ചിനീയറിംഗ് അഡ്മിഷനും തരമായി.
    കോളേജിൽ അനാഥ എന്നുള്ള ലേബൽ ചിലരിൽ പുച്ഛവും മറ്റുചിലരിൽ സഹതാപവുമേറ്റിയപ്പോൾ ,അവൾ മനസ്സാ കൊതിച്ചത് പരിഗണനകളില്ലാത്ത ഒരു സൗഹൃദത്തിനായിരുന്നു.ആ തിരച്ചിൽ അവസാനിച്ചത്‌ മിഥുനിലും.

    മിഥുൻ അവളുടെ സഹപാടിയോ സീനിയറോ ആയിരുന്നില്ല,അവൾ യാത്ര ചെയ്തിരുന്ന ബസ്സിലെ സഹയാത്രികരിൽ ഒരാള്‍ .ഒരേ സ്റ്റോപ്പിൽ നിന്നാണ് അവർ ബസ്സ്‌ കയറുക.അവൻ മറ്റൊരുകോളേജിലെ ഡിഗ്രി വിദ്യാർഥിയും.

    ഒരിക്കൽ ബസ്സിൽ കയറുമ്പോൾ വഴുതി വീഴാൻ തുടങ്ങിയ അവളെ താങ്ങിയത് അവനായിരുന്നു.അന്ന് മുതൽ അവളുടെ സങ്കടങ്ങളിലും സന്തോഷങ്ങളിലുമെല്ലാം താങ്ങായി അവനുണ്ടായിരുന്നു ഒപ്പം..

    പ്രണയം എന്ന വാക്ക് അവരുടെ ബന്ധത്തിൽ ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടാൽ അതാ ബന്ധത്തിന് കളങ്കമേല്‍പ്പിക്കും എന്ന് തോന്നിയിരുന്നു അവർക്ക്.

    അവർ പ്രണയിച്ചില്ലെന്നല്ല, പ്രണയിച്ചു പരസ്പരം.ഒരാൾക്ക്‌ മറ്റൊരാളെ പ്രണയിക്കാവുന്നതിലും ഏറെ;പക്ഷെ ആ ബന്ധത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന വികാരം പ്രണയമായിരുന്നോ ?

    മിഥുൻ അവൾക്കു കണ്ണനായിരുന്നു,അവൻ അവൾക്കു ചിന്നുവും.വർഷങ്ങൾ തെന്നി മാറുന്നത് അവർ അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.രണ്ടുപേരുംഉന്നത നിലയില്‍ പരീക്ഷകൾ പാസായി.അവനു വിദേശത്ത് ജോലി ശരിയായി.അവിടെയ്ക്ക് പറക്കുന്നതിന് മുൻപ് അവനവളോട് പറഞ്ഞതിത്ര മാത്രം."നിന്റെ നല്ല ജീവിതം മാത്രമേ ഞാൻ എപ്പോഴും ആശിച്ചിട്ടുള്ളൂ.ഒരു നല്ല വിവാഹബന്ധത്തിന് നീ തയ്യാറായി,കുടുംബജീവിതം നയിക്കുന്നത് കാണുന്നതാണ് എനിക്ക് ഏറ്റവും സന്തോഷമേകുക"

    തന്‍റെ കണ്ണൻ അന്യദേശത്തേയ്ക്ക് യാത്രയായത്തോടെ അവൾ താങ്ങ് നഷ്ടപ്പെട്ടവളായി
    ആ സമയത്താണ് സുധിയുടെ വിവാഹാലോചന അവൾക്കുമുന്നിൽ എത്തിയത്.അനാഥയായ ഒരു കുട്ടിയെ വിവാഹം ചെയ്യണമെന്നുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ തിരച്ചിൽ അവസാനിച്ചത്‌ ശോഭയിലായിരുന്നു.

    ശോഭയ്ക്കും എതിർപ്പൊന്നും തോന്നിയില്ല കാരണം അവളുടെ കണ്ണൻ അവളോട്‌ പറഞ്ഞ ഒരു കാര്യവും അവൾക്കു നിഷേധിക്കാൻ ആവില്ല ,അവളുടെ കണ്ണനോളം അവളെ മനസ്സിലാക്കാൻ മറ്റാർക്കാണ് കഴിയുക.

    വിവാഹത്തിന് മിഥുന് എത്തിച്ചേരാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും അവന്‍റെ വക ആശംസാകാർഡുകളും പൂച്ചെണ്ടുകളും കൃത്യസമയത്ത് എത്തിച്ചേർന്നു.


    സുധി സ്നേഹവാനായിരുന്നു.പക്ഷെ ഉപബോധമനസ്സ് സ്വയമറിയാതെ സുധിയെ കണ്ണനോട് ഉപമിച്ചിരുന്നു ,മനസ്സില്‍ തെറ്റെന്നു പൂര്‍ണ്ണ ബോധ്യത്തോട് കൂടി തന്നെ.
    സുധിയോടോരിക്കലും കണ്ണനെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞിരുന്നില്ല .മനപ്പൂര്‍വ്വം തന്നെ ,കാരണം ഇതൊരു പുരുഷനും സ്വന്തം ഭാര്യയുടെ ബന്ധം,അതെത്ര അകളങ്കിതമെങ്കിലും സ്വീകരിക്കില്ല എന്നവൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു.

    ഇന്നലെ ഉച്ചനേരം,ഫോണ്‍ മുഴങ്ങിയപ്പോൾ അവൾ ഒട്ടും വിചാരിച്ചില്ല അതവളുടെ കണ്ണനായിരിക്കുമെന്ന്.ഫോണെടുത്ത അവൾ ഒരു വേള കണ്ണന്‍റെ സ്വന്തം ചിന്നുവായി.എത്രത്തോളം അവനെ മിസ്സ്‌ ചെയ്യുന്നു എന്നവൾക്ക് മനസ്സിലായത്‌ അപ്പോഴാണ്‌.താനവനെ പ്രണയിച്ചിരുന്നോ ?ഒന്നാകാൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നോ.ഉപബോധമനസസിലെങ്കിലും ?

    പെട്ടെന്ന് തന്നെ മനസ്സവളെ വിലക്കി "നീ സുധിയുടെ പെണ്ണല്ലേ ,പിന്നെന്തിനാ ഇപ്പോൾ ഇങ്ങനെയൊരു ചിന്ത ?


    പക്ഷെ ചിന്തകൾ .പിന്നെയും പിന്നെയും അവളെ വരിഞ്ഞു മുറുക്കിക്കൊണ്ട് തന്നെയിരുന്നു....ഒരിക്കലും ...ഒരുനാളും അവൾക്കു മോചനം ലഭിക്കാൻ ഇടയില്ലാത്ത ചിന്തകൾ ..!

    Wednesday, January 30, 2013

    മയില്‍‌പീലി

    By: mind waverings On: 10:29 AM
  • Share Post

  • അലമാരയിലിരിക്കുന്ന പഴയ പുസ്തകങ്ങള്‍ പൊടി തട്ടി വെയ്ക്കണമെന്ന് തലേ ദിവസം ഉറങ്ങാന്‍ കിടന്നപ്പോഴേ രശ്മി മനസ്സില്‍ കുറിച്ചിട്ടതായിരുന്നു.എത്രനാളായി വീടൊക്കെ ഒന്ന് നല്ല രീതിയില്‍ വൃത്തിയാക്കിയിട്ട്‌.രാവിലെ മോഹനെയും കുട്ടികളെയും യാത്രയാക്കിയാലുള്ള ശൂന്യത,ഉറങ്ങി തീര്‍ക്കുന്നത് കാരണം ജോലികള്‍ പലതും പെന്റിംഗ് ആയിരിക്കുന്നു.മോഹന്റെ കറുത്ത മുഖം കണ്ടില്ലെന്ന് വെയ്ക്കുകയാണ് പതിവ് .

    രണ്ടും കല്‍പ്പിച്ച് പുസ്തകങ്ങള്‍ ഒന്നൊന്നായി പെറുക്കി മേശമേല്‍ വെച്ചു .വായന അത്ര ഇഷ്ടമുള്ള ശീലങ്ങളില്‍ ഒന്നല്ലാത്തത് കൊണ്ട് പുസ്തകങ്ങളുടെ പേരുകള്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു നേരം കളയേണ്ടി വന്നില്ല.

    മോഹന്റെ അമ്മയുടേതായിരുന്നു ആ പുസ്തകശേഖരം.അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിലപ്പെട്ട നിധി എന്ന് തന്നെ വേണമെങ്കില്‍ പറയാം.വായനയുടെ കാര്യത്തില്‍ മോഹനും തനിയ്ക്കൊപ്പം തന്നെയെങ്കിലും,അകാലത്തില്‍ വിട്ടകന്ന അമ്മയുടെ സ്നേഹം ആവോളം നുകരുന്നത് ആ പുസ്തകശേഖരത്തിന് മുന്നില്‍ നില്‍ക്കുമ്പോഴായിരുന്നു എന്ന് തോന്നിയിട്ടുണ്ട്.മനസ് സംഘര്‍ഷഭരിതമാകുമ്പോള്‍ ഏറെ നേരം അതിന്റെ മുന്നില്‍ ചിലവഴിക്കുന്നത് പതിവായിരുന്നു.

    അറിയപ്പെടുന്ന ഒരെഴുത്തുകാരിയായിരുന്നു മോഹന്റെ അമ്മ.സാധ്വിയായ ഒരു സ്ത്രീ.താന്‍ കണ്ടിട്ടില്ലെങ്കിലും ചുറ്റുപാടുമുള്ളവര്‍ വരച്ചിട്ടൊരു ചിത്രം അവളുടെ മനസ്സില്‍ വേരോടിയിരുന്നു.

    മോഹന്റെ ചെറുപ്രായത്തിലേ അച്ഛന്‍ മരിച്ചു പോയിരുന്നു.വീണ്ടുമൊരു വിവാഹത്തിന് മുതിരാതെ മകന് വേണ്ടി ഉഴിഞ്ഞു വെച്ച ജീവിതമായിരുന്നു അവരുടേത് .

    പുസ്തകകൂനയില്‍ നിന്ന് പെട്ടെന്നാണ് കൈ തട്ടി ഒരു ചുവന്ന ഡയറി തറയിലേയ്ക്ക് തെറിച്ചു വീണത്‌.കയറി നിന്നിരുന്ന കസേരയില്‍ നിന്ന് താഴെ ഇറങ്ങി പുസ്തകം എടുക്കുമ്പോള്‍ കണ്ടു അതില്‍ നിന്ന് തെറിച്ചു വീണ രണ്ടു മയില്‍ പീലികള്‍ !!!

    ആകാംക്ഷയോടെ അവളാ മയില്‍പീലിയും ഡയറിയും കയ്യിലെടുത്തു.കയ്യിലിരുന്ന തുണി കൊണ്ട് പൊടി തുടച്ചു പുസ്തകം നിവര്‍ത്തി.വൃത്തിയുള്ള വടിവൊത്ത അക്ഷരങ്ങളില്‍ ആദ്യ താളില്‍ തന്നെ കോറി ഇട്ടിരിക്കുന്നത് കണ്ടു "എന്റെ കണ്ണന് ".

    രശ്മിയുടെ മനസ്സിലെ അമ്മയുടെ ചിത്രത്തിന് മങ്ങലേല്‍ക്കുന്നതായി തോന്നാതിരുന്നില്ല.താളുകള്‍ ഒന്നൊന്നായി മറിക്കവേ,തന്റെ കാമുകനായ അജ്ഞാതനെ കണ്ണനെന്ന സംബോധനയിലുള്ള സംഭാഷണങ്ങളും കവിതകളും കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നതവള്‍ക്ക് കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞു.

    ഒരു സ്ത്രീക്ക് ഒരു പുരുഷനെ ഇത്രമേല്‍ സ്നേഹിക്കാനാകുമോ ?ഓരോ താളുകള്‍ മറിയുന്നതിനൊപ്പം ഒരു പ്രണയ വസന്തം തന്റെ മുന്നില്‍ വിടരുന്നത് രശ്മി അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

    അഞ്ച് വര്‍ഷം പ്രണയിച്ചു വിവാഹിതരായവരായിരുന്നു അവളും മോഹനും.അനാഥനായ മോഹനെ മരുമകന്‍ ആക്കാനുള്ള അച്ഛന്റെ ദുരഭിമാനത്തെയും അമ്മയുടെ കണ്ണുനീരിനെയും പിന്തള്ളി അവനൊപ്പം പുറപ്പെട്ടത്തില്‍ ഒരിക്കലും അവള്‍ക്ക് ഖേദിക്കേണ്ടി വന്നിട്ടില്ല.പക്ഷെ തങ്ങളുടെ പ്രണയത്തേക്കാള്‍ നൂറു മടങ്ങ്‌ ശക്തി അവള്‍ക്ക് ആ പുസ്തക താളുകളില്‍ കാണാനായി.

    ആരാകും അമ്മയുടെ കണ്ണന്‍ ?ഭര്‍ത്താവ് മരിച്ച ശേഷം ആരോരുമറിയാതെയുള്ള ബന്ധമാകുമോ?മോഹന്‍ ഇതറിയുമ്പോള്‍ അമ്മയോടുള്ള മനോഭാവം എന്താകുമോ ..പല പല സംശയങ്ങളില്‍ അവള്‍ കുഴങ്ങി .ഏതായാലും ആ പുസ്തകം തീര്‍ത്തു വായിക്കാന്‍ തന്നെ അവള്‍ നിശ്ചയിച്ചു.

    ഓരോ താളുകളിലും ഒരാത്മാര്‍ത്ഥ പ്രണയിനിയെ കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞു അവള്‍ക്കു.കണ്ണനോടുള്ള പ്രണയ സല്ലാപങ്ങളും പരിഭവങ്ങളും ഒക്കെ ചേര്‍ന്ന് മനസ്സിനെ ഏതോ അജ്ഞാതമായ താഴ്വരകളിലെയ്ക്ക് ആനയിക്കുന്ന തരത്തില്‍ ആയിരുന്നു അതിലെ ഓരോ വാചകങ്ങളും.

    ഒടുവിലത്തെ താള്‍ എത്തിയത് അവള്‍ അറിഞ്ഞില്ല .അതിലെ അവസാന വരികള്‍ അവളെ തീര്‍ത്തും ഞെട്ടിച്ചു "ഇതെന്റെ മനസ്സിലെ അരൂപിയായ കണ്ണന് വേണ്ടി എന്നെന്നും നിന്റെ മീരയായ ഞാന്‍ സമര്‍പ്പിക്കുന്നു".

    രശ്മിയുടെ മനസ്സിലെ വിഗ്രഹത്തിന് തെളിച്ചമേറിയത് പോലെ !!!!!!

    (ശുഭം)

    Monday, March 26, 2012

    കുഞ്ഞി(അവസാന ഭാഗം)

    By: mind waverings On: 11:31 AM
  • Share Post

  • വര്‍ഷങ്ങള്‍ പറന്നകന്നു.ഞാന്‍ കോളേജ് പഠനം പൂര്‍ത്തിയാക്കി ജോലിയില്‍ പ്രവേശിച്ചു.കത്തുകളിലൂടെ അപ്പോഴും ഞങ്ങള്‍ തമ്മിലുള്ള ബന്ധം നിലനിന്നു. ഓഫീസില്‍ നടക്കുന്ന ഓരോ കാര്യങ്ങളും ഞാന്‍ അവളെ അറിയിക്കുമായിരുന്നു.അതുപോലെ അവള്‍ ഭര്‍തൃഗൃഹത്തില്‍ ഓരോ ചെറു സംഭവങ്ങളും.അമ്മായി അവള്‍ക്കു വാങ്ങി കൊടുത്ത പുതിയ സാരിയുടെ ഭംഗി മുതല്‍ ഭര്‍ത്താവ് വിവാഹ വാര്‍ഷികത്തിന് അവള്‍ക്കു സമ്മാനിച്ച മോതിരത്തിന്റെ വിവരം വരെ.

    എന്റെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞു മൂന്നാം വര്‍ഷം ആദ്യ മകന്‍ പിറന്നു.കുഞ്ഞിനെ കാണാന്‍ വന്ന കുഞ്ഞി അതിയായ സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു.കുഞ്ഞിനെ കയ്യില്‍ വെച്ച് കൊനജിച്ചുഅവള്‍ മണിക്കൂറുകളോളം ഇരുന്നു.കുഞ്ഞുങ്ങളെ അത്രമേല്‍ ഇഷ്ട്ടമായിരുന്നു അവള്‍ക്ക്‌.

    ദൌര്‍ഭാഗ്യം എന്നല്ലാതെ എന്ത് പറയാന്‍ എന്റെ കുഞ്ഞിക്കു വിവാഹം കഴിഞ്ഞു വര്‍ഷം എട്ടായിട്ടും കുട്ടികള്‍ ഉണ്ടായില്ല.അതില്‍ അവള്‍ക്ക്‌ അതിയായ വേദനയുണ്ടായിരുന്നു.അതിന്റെ പേരില്‍ ഒരു ചെറു നോട്ടം കൊണ്ട് പോലും അവളുടെ ഭര്‍തൃവീട്ടുകാര്‍ അവളെ നോവിച്ചിരുന്നില്ല.

    ആയിടെയാണ് കുഞ്ഞിയുടെ ഭര്‍ത്താവിന്റെ ജോലി നഷ്ട്ടമായി നാട്ടില്‍ തിരിച്ചെത്തിയത്‌.ഒപ്പം ചെറുതല്ലാത്ത കടബാദ്ധ്യതയും.ഇടത്തരം കുടുംബം ആയിരുന്നു അവരുടേത്.
    കുഞ്ഞിയുടെ പപ്പ വിവാഹ സമയത്ത് അവള്‍ക്ക്‌ കൊടുക്കാം എന്നെറ്റിരുന്ന സ്വത്തുക്കള്‍ അത് വരെ അവള്‍ക്ക്‌ കൊടുത്തിരുന്നില്ല.അതാരും ആവശ്യപ്പെട്ടിരുന്നില്ലാ താനും.പക്ഷെ അപ്പോഴത്തെ സാമ്പത്തിക പരുങ്ങല്‍ കണ്ടു കുഞ്ഞി ധൈര്യം സംഭരിച്ചു പപ്പയോട്സ്വത്ത് ആവശ്യപ്പെട്ടു.പക്ഷെ ആ മനസ്സലിവില്ലാത്ത മനുഷ്യന്‍ സ്വത്ത് അവള്‍ക്ക്‌ വിട്ടു കൊടുക്കാന്‍ തയ്യാറായിരുന്നില്ല.ആ വഴിയും അടഞ്ഞതില്‍ അവള്‍ വളരെ അധികം ദുഖിച്ചു.

    അവളുടെ ഭര്‍ത്താവ് കൂലി പണിക്കു പോകാന്‍ തുടങ്ങി.പ്രാരാബ്ധങ്ങല്‍ക്കിടയിലും അവര്‍ക്ക് സ്നേഹത്തിന് ദാരിദ്ര്യം നേരിട്ടിരുന്നില്ല.
    ഒരു ദിവസം രാവിലെ ഞാന്‍ ഓഫീസില്‍ ആയിരിക്കുമ്പോള്‍ അമ്മയുടെ ഫോണ്‍ വന്നു.കുഞ്ഞി മഞ്ഞപ്പിത്തം ബാധിച്ചു മെഡിക്കല്‍ കോളേജില്‍ ആണെത്രെ.അമ്മയെയും കൂട്ടി ഉടനടി ആശുപത്രിയില്‍ എത്തി.ചെല്ലുമ്പോള്‍ കണ്ട കാഴ്ച ചേതനയറ്റ അവളുടെ ശരീരം മോര്‍ച്ചറിയിലേക്ക് കൊണ്ട് പോകുന്നതാണ്.ഒന്നേ നോക്കിയുള്ളൂ അതോടെ എന്റെ ബോധം മറഞ്ഞു.

    ബോധം വന്നപ്പോഴേക്കും അവള്‍ ഓര്‍മ്മയായി കഴിഞ്ഞിരുന്നു.അപ്പോഴാണ്‌ നടുക്കുന്ന ആ സത്യം ഞാന്‍ അറിഞ്ഞത്.അവള്‍ ആത്മഹത്യ ചെയ്യുകയായിരുന്നുവെത്രേ,വിഷം കഴിച്ച്.
    കുട്ടിക്കാലം മുതലുള്ള ഓരോ സംഭവങ്ങള്‍ എന്റെ മനസ്സിലൂടെ പിന്നെയും പിന്നെയും മിന്നി മറഞ്ഞു.അവള്‍ മരിക്കുന്നതിനു രണ്ടാഴ്ച മുന്‍പൊരു ദിവസം എന്നെ കാണാന്‍ വന്ന കാര്യം ഞാന്‍ ഓര്‍ത്തു പോയി.ആരുടെയോ വിവാഹ ചടങ്ങില്‍ പങ്കെടുത്ത ശേഷം അവളും ഭര്‍ത്താവും ഒപ്പമായിരുന്നു ആ ഞായറാഴ്ച വീട്ടിലേക്കു വന്നത്.കുട്ടികള്‍ക്കൊപ്പം അവളും ഒരു കുട്ടിയായി ഏറെ നേരം കളിച്ചു.
    സദ്യ കഴിഞ്ഞു വന്നതിനാല്‍ ഞാനവളെ ആഹാരം കഴിക്കാന്‍ നിര്‍ബന്ധിച്ചില്ല.അതവള്‍ക്ക്‌ വിഷമമായി.അവള്‍ തനിയെ ചോറ് വിളമ്പി എന്റെ കയ്യില്‍ തന്നു.എന്നോട് ഉരുളയാക്കി അവളുടെ വായില്‍ വെച്ച് കൊടുക്കാന്‍ ആവശ്യപ്പെട്ടു.അത് കഴിച്ച് തീരുവോളം കണ്ണുനീര്‍ ധാരധാരയായി ഒഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു അവളുടെ കണ്ണില്‍ നിന്നും.

    പ്പോള്‍ അവള്‍ നേരത്തെ തീരുമാനിചിരുന്നതാണോ അത് .അവള്‍ക്ക്‌ അന്നെന്നോട്ഒരുവാക്ക്പറയാമായിരുന്നില്ലേ,എന്നാലാകുന്ന രീതിയില്‍ ഞാന്‍ അവളെ സമാധാനിപ്പിക്കുമായിരുന്നില്ലേ..അവള്‍ മരിച്ചു മൂന്നാം നാള്‍ അവള്‍ അവസാനമായെഴുതിയ കത്തെനിക്ക് ലഭിച്ചു.അതിന്റെ ഉള്ളടക്കം ഇതായിരുന്നു.

    എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട വാവേ(അവള്‍ എന്നെ വിളിച്ചിരുന്നത്‌ വാവ എന്നായിരുന്നു )
    നീ ഒരിക്കലും എന്നോട് പൊറുക്കില്ലെന്ന് എനിക്കറിയാം.എന്നാലും നിന്റെ കുഞ്ഞിക്കിനിയും വയ്യ ഒന്നും സഹിക്കാന്‍.സ്നേഹിക്കുന്നവര്‍ക്ക് വേദനമാത്രം നല്‍കുന്ന നശിച്ച ഒരു ജന്മമായി ഞാന്‍ അവസാനിച്ചോട്ടെ.എന്റെ സ്നേഹവാനായ ഭര്‍ത്താവിനു ഒരു കുഞ്ഞിനെ പോലും കൊടുക്കാന്‍ കഴിയാഞ്ഞ പാഴ്ജന്മം.പപ്പയുടെ അടിച്ചമര്‍ത്തലില്‍ വളര്‍ന്ന എനിക്ക് ആത്മവിശ്വാസം തീരെയില്ലാതായത് അതിശയമല്ലല്ലോ.എന്റെ ജീവിതത്തില്‍ നേരിടുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ഒരു സമസ്യക്ക് പോലും ആശ്വാസമേകാന്‍ എനിക്ക് ജന്മം തന്ന ആ മനുഷ്യനായില്ലല്ലോ.നിനക്ക് തോന്നും ഞാന്‍ പൊട്ടത്തരമാണ് കാണിച്ചതെന്ന് ,അല്ലെ..പക്ഷെ ഇതാണ് വാവേ എന്റെ ശരി.എന്നോട് ക്ഷമിക്കൂ
    എന്ന് നിന്റെ മാത്രം കുഞ്ഞി
    (അവസാനിച്ചു )

    എന്റെ കുഞ്ഞി(2)

    By: mind waverings On: 11:25 AM
  • Share Post

  • ചുരിദാര്‍ ധരിക്കാന്‍ കുഞ്ഞിക്ക് അതിയായ മോഹമായിരുന്നു.അവള്‍ടെ പപ്പ അതിനനുവദിച്ചിരുന്നില്ല.പെണ്‍കുട്ടികള്‍ ഹാഫ് സാരീ മാത്രമേ ആ പ്രായത്തില്‍ ധരിക്കാവൂ എന്നായിരുന്നൂ അയാള്‍ടെ ന്യായം.
    ഞാന്‍ ഫാഷന്‍ ഡ്രെസ്സുകള്‍ ധരിക്കുമ്പോള്‍ അവള്‍ ആശയോടെ നോക്കുന്നത് പലപ്പോഴും ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടുണ്ട്.
    ഒരിക്കല്‍ ഞാനവള്‍ക്ക് ഒരു ജോഡി ചുരിദാര്‍ സമ്മാനിച്ചിരുന്നു.പപ്പയെ പേടിച്ചു അതവള്‍ ഒരിക്കലും ധരിച്ചില്ല.അവള്‍ടെ വാസന സോപ്പിന്റെ മണമുള്ള പെട്ടിയില്‍ പോന്നു പോലെ സൂക്ഷിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്നത് ഒരിക്കല്‍ ഞാന്‍ കണ്ടു.

    അവള്‍ക്കു ചുരിദാര്‍ ധരിക്കാനുള്ള അവസരമായി എന്റെ വിവാഹം.അവള്‍ടെ പപ്പ പങ്കെടുക്കില്ലെന്ന് ഉറപ്പുള്ളത് കൊണ്ട് മനോഹരമായ ഒരു ചുരിദാര്‍ ഞാന്‍ അവള്‍ക്കായി വാങ്ങി.അതണിഞ്ഞു വന്ന അവള്‍,എന്ത് സുന്ദരിയായിരുന്നെന്നോ?

    വിവാഹത്തില്‍ പങ്കെടുത്ത എല്ലാ പേരുടെയും കണ്ണിലുണ്ണിയായി അവള്‍ പാറി നടന്നു.
    വിവാഹം കഴിഞ്ഞു പിറ്റേ ദിവസം അവള്‍ തിരികെ പോയി.ഞാന്‍ പുതിയ ജീവിതത്തിലേക്കും.വീട്ടില്‍ നിന്ന് അകലെയായിരുന്നു ഭര്‍തൃഗൃഹം എന്നത് കൊണ്ട് കുഞ്ഞിയെ കാണുന്നത് തന്നെ വല്ലപ്പോഴുമായി.പിന്നെയും കത്തുകള്‍ മാത്രമായി ഏക ആശ്രയം.

    എന്റെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞു രണ്ടു വര്‍ഷത്തോളം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അവളുടെയും വിവാഹം നിശ്ചയിച്ചു.ഗള്‍ഫ്‌കാരനായിരുന്നു വരന്‍.അച്ഛനമ്മമാര്‍ക്കുള്ള ഏക മകന്‍ .എനിക്ക് വളരെ സന്തോഷമായി.എന്റെ കുഞ്ഞിക്ക് സന്തോഷമുള്ള ഒരു ജീവിതം കിട്ടുമല്ലോ.

    അവളുടെ വിവാഹ തലേന്നേ ഞാന്‍ അവള്‍ക്കൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നു.തലേ രാത്രി ഞാനാണ് അവളുടെ കയ്യില്‍ മൈലാഞ്ചി ചാര്‍ത്തി കൊടുത്തത്.അന്ന് നേരം വെളുക്കുന്നത്‌ വരെ ഞങ്ങള്‍ ഓരോ കാര്യം പറഞ്ഞിരുന്നു.ഇനി അത് പോലൊരു സാഹചര്യം ഒരിക്കലും ഉണ്ടാകില്ലെന്ന് അന്ന് ഞങ്ങള്‍ ഓര്‍ത്തതേയില്ല.
    അവളുടെ വിവാഹത്തിനു ചമയിച്ചത് ഞാനായിരുന്നു.എന്ത് ഭംഗിയായിരുന്നു അവളെ കാണാന്‍.എനിക്കവളെ കണ്ടിട്ടും കണ്ടിട്ടും മതിയായില്ല.
    എന്റെ കുഞ്ഞി ഭാഗ്യവതിയായിരുന്നു.അവളുടെ മനസ്സ് പോലെ തന്നെ വളരെ സന്തോഷപ്രദമായ ഒരു ജീവിതം അവള്‍ക്കു ലഭിച്ചു.വളരെ സ്നേഹസമ്പന്നരായിരുന്നു അവളുടെ ഭര്‍തൃവീട്ടുകാര്‍.ആ വീട്ടില്‍ അവളൊരു രാജകുമാരിയായി വാണു.

    വിവാഹം കഴിഞ്ഞു മൂന്നാം മാസം അവളുടെ ഭര്‍ത്താവ് ജോലിസ്ഥലത്തേക്ക് മടങ്ങി. ആ വിഷമം അറിയിക്കാതെ അവളെ സ്നേഹിക്കാന്‍ മത്സരിച്ചു അവളുടെ അമ്മായി അമ്മയും അമ്മായി അച്ഛനും.
    അവര്‍ക്കവള്‍ മരുമകള്‍ ആയിരുന്നില്ല മകള്‍ തന്നെയായിരുന്നു.സ്വന്തം വീട്ടില്‍ നിന്ന് അവള്‍ക്കൊരിക്കലും ലഭിച്ചിട്ടില്ലാത്ത സ്നേഹവും സന്തോഷവും അവള്‍ക്കവിടെ ആവോളം ലഭിച്ചു.എന്നിട്ടും എന്തിനാണവള്‍ .........?
    ( തുടരും )

    Tuesday, March 20, 2012

    ഒരു കള്ളക്കഥ

    By: mind waverings On: 5:15 AM
  • Share Post

  •  ഈ കഥ നിങ്ങള്ക്ക് അറിയോന്ന് എനിക്കറിഞ്ഞൂടാ എനിക്കറിയോന്നു ഇങ്ങക്കും അറിഞ്ഞൂടാ,കേട്ടിട്ട് തല്ലാന്‍ വരല്ലേ,ട്ടാ. മ്മളെ വീടിന്‍റെ അയലോക്കത്തുള്ള ആലിക്കുട്ടി മാമാന്‍റെം റംല മാമീന്‍റെം കഥയാണേ.........

    കുറച്ചു കാലം മുന്‍പുള്ള കഥയാ,അന്ന് ക്യാമറ എന്തെന്ന് ആര്‍ക്കും അറിയാത്ത കാലം.ഒരു ദിവസം അയലോക്കത്തൂന്നു ഓടി വന്ന മാമി മാമാനോട് ഒരു ഡിമാണ്ട്‌ വെച്ച് ."ഇക്കാ നമ്മക്ക് ആ ഫോട്ടോ  പിടിക്കണ പീടികെ ഒന്ന് പോയാലാ,സൈനൂം സരോജോം എല്ലാം പോയിക്കണ് ഒരിക്കൊക്കെ നല്ല മോന്ജുള്ള ഓരുട പടങ്ങള് കിട്ടീക്കാണ്,നിക്കും ബേണം ഇക്കാ ന്‍റെ ഒരു പടം"

    അപ്പൊ ഇക്കാ ചോദിച്ചു"എന്തിനാണ്ടീ ഹിമാറെ അതിന്‍റെ ആവശ്യം,അന്റെ മോര് ഞാനുണ്ടല്ല ഇബടെ കാണാന്‍ ഇനി വേറെ ആരെ കാണിക്കാന്‍ ആണ്ടീ"

    അപ്പൊ മാമി"എനിക്ക് പെരുത്ത്‌ ആശയായിട്ടല്ലേ ഇക്കാ"

    മാമ:എന്നാ അന്‍റെ ആശ നടക്കട്ടെ ബേഗം കുളിച്ചു കുപ്പായോം ഇട്ടു വാ"

    അങ്ങനെ കുളിച്ചൊരുങ്ങി സുന്ദരിയായി വന്ന മാമിയേം കൂടി മാമ സ്റ്റുഡിയോയിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ മാമ എന്തോ മറന്നത് പോലെ തിരിഞ്ഞു നിന്നു

    അപ്പൊ മാമി:എന്താണിക്ക എന്തേലും മറന്നാ ഇങ്ങള് 

    മാമ:എടി ബലാലെ ഈ ഫോട്ടോന്ന് പറയാനാ സാധനം മണക്കണേ കൊണ്ടിട്ടു ഇമ്മിണി അത്തര്‍ പൊരട്ടി കൊണ്ടോവണ്ടേ അത് നീ മറന്നാ?നീ പോയി നമ്മടെ ലത്തീഫ് കൊണ്ടന്ന അത്തര്‍ കൊണ്ട് വാ...തെചേച്ചും പൂവാം

    അങ്ങനെ അവര്‍ അത്തര്‍ ഒക്കെ തേച്ചു സ്റ്റുഡിയോയിലേക്ക് യാത്രയായി,ഉടമ രാമേട്ടനെ കണ്ടു ഫോട്ടോ എടുക്കാന്‍ ആയി റെഡി ആയി.ഫോട്ടോ ഫ്ലാഷ് അടിച്ചപ്പോള്‍ ഉടനെ മാമ:എടാ എന്ത് തെണ്ടിത്തരാടാ നീ കാണിക്കണേ?നമ്മട മുഖത്തേക്ക് എന്തിനാണ്ടാ നീ വെട്ടം അടിച്ചു കളിക്കണേ?രാമേട്ടന്‍ എങ്ങനെയെങ്കിലും മാമാനെ പറഞ്ഞു കാര്യങ്ങള്‍ മനസ്സിലാക്കി സമാധാനിപ്പിച്ചു.

    പിറ്റേ ദിവസം ഫോട്ടോ കൊടുക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞു  വിട്ടു.പിറ്റേ ദിവസം രാവിലെ വല്യ ഉത്സാഹത്തില്‍ ഫോട്ടോ  വാങ്ങാന്‍ പോയ മാമ വളരെ ദേഷ്യത്തോടെ ആണ് തിരികെ വന്നത്.

    കാരണം  ചോദിച്ച മാമിയോട് മാമ:ഡീ ബലാലേ നമ്മള്‍ അപ്പളേ അന്നോട്‌ പറഞ്ഞതല്ലേ ഇതൊന്നും ബേണ്‍ടാന്നു...അത് മൊത്തത്തി കളിപ്പീരാണ്ടി,ആ ഫോട്ടോ എന്ന് പറഞ്ഞ സാധനത്തില്‍ മണം ഒന്നും ഇല്ലാര്ന്നടീ ,ഞാന്‍ അതോണ്ട് വാങ്ങീലാ.ആ കള്ളാ ഹിമാറ് നമ്മള അത്തരോക്കെ അതീന്നു അടിച്ചു മാറ്റീ....!!!!!!!!

    Sunday, March 18, 2012

    അവിചാരിതം (2)

    By: mind waverings On: 9:58 PM
  • Share Post

  • ചെറുപ്പത്തിലേ എന്തിനും ഏതിനും അവള്‍ക്കു ശ്രീയേട്ടന്‍ വേണമായിരുന്നു.അവനവള്‍ക്ക് ഏട്ടന്‍ മാത്രമല്ല കളിക്കൂട്ടുകാരന്‍ കൂടിയായിരുന്നു.അവന്റെ കയ്യില്‍ തൂങ്ങിയായിരുന്നു.അവള്‍ സ്കൂളില്‍ പോയിരുന്നത്.അവള്‍ക്കു പുറമേ അധികം സുഹൃത്തുക്കള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.അതിനവള്‍ പറയുന്ന ന്യായം അവള്‍ക്കു ഏട്ടന്‍ ഉണ്ടല്ലോ പിന്നെന്തിനാ വേറെ കൂട്ട് എന്നായിരുന്നു.

    വാഴത്തേന്‍ എടുത്തു കൊടുക്കാന്‍,പച്ചമാങ്ങ എറിഞ്ഞു വീഴ്ത്താനും,നെല്ലിക്കയും ചാമ്പക്കയും പൊട്ടിക്കാനും,പിന്നെ കുറുമ്പുകള്‍ കാട്ടുമ്പോള്‍ അച്ഛന്റെ തല്ലില്‍ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടുത്താനും എല്ലാം ശ്രീയേട്ടന്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു അവള്‍ക്ക്‌.

    ഓര്‍ക്കെ ഓര്‍ക്കെ ശ്രീകുമാറിന്റെ വിഷമം ഇരട്ടിച്ചു.സമയം എട്ടായി.ഇവളിതെവിടെ പോയി കിടക്കുന്നു.
    ഇപ്പോളെങ്കിലും ഒരുങ്ങി തുടങ്ങിയാലല്ലേ മുഹൂര്‍ത്ത സമയത്ത് അമ്പലത്തില്‍ എത്താനാകൂ.ഫോട്ടോഗ്രാഫെര്‍മാരും വീഡിയോക്കാരും ഒക്കെ ഇപ്പൊ എത്തും.

    രണ്ടു ദിവസം മുമ്പ് അവളുടെ കൂടെ പഠിക്കുന്ന ഒരു പയ്യന്റെ ഫോണ്‍ വന്നിരുന്നു.ശ്രീകുമാറിന്റെ മൊബൈലിലേക്കാണ് ആണ് അവന്‍ വിളിച്ചത്.അവര്‍ കുറച്ചേറെ സംസാരിക്കുകയും ചെയ്തു.പക്ഷെ അതില്‍ ചങ്ങാത്തത്തില്‍ കവിഞ്ഞു ഒന്നും തോന്നിയില്ല.ഇനി ഒരു പക്ഷെ അവനെങ്ങാനും .......

    ശ്രീ മൊബൈലില്‍ അവന്റെ നമ്പര്‍ തപ്പിയെടുത്തു  വിളിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു.നമ്പര്‍ ഔട്ട്‌ ഓഫ് റേഞ്ച്.അവന്റെ സംശയം ഇരട്ടിച്ചു.ശ്രീമോള്‍ ചതിച്ചോ ഈശ്വരാ....

    വിവാഹ ആലോചനകള്‍ വരാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോളെ താന്‍ അവളോട്‌ ചോദിച്ചതായിരുന്നല്ലോ അവളുടെതായി അവള്‍ക്കെന്തെങ്കിലും താല്പര്യങ്ങള്‍ ഉണ്ടോ എന്ന്.അന്നവള്‍ അത് ചിരിച്ചു തള്ളിയതല്ലേ..ആ അവള്‍....

    ശ്രീക്ക് സങ്കടം അടക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല.കുടുംബത്തിന്റെ അടിത്തറ തകരുമോ എന്നതായിരുന്നു അവന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പേടി.നാട്ടിലെ പേര് കേട്ട അന്തസ്സുള്ള കുടുംബമായിരുന്നു അവരുടേത്.ശ്രീമോള്‍ നിമിത്തം അതിനൊരു ഹാനിയുണ്ടാകുമോ.

    ശ്രീക്ക് അല്‍പനേരം ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കണമെന്നു തോന്നി.തനിക്കും ശ്രീമോള്‍ക്കും ഒരു രഹസ്യ സങ്കേതമുണ്ട്.ആരും അത് വരെ കണ്ടു പിടിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഒരിടം.തങ്ങളില്‍ പിണങ്ങുമ്പോഴും സങ്കടം വരുമ്പോഴും മറ്റും അവിടെ പോയി ഇരിക്കാറാണ്‌ പതിവ്.
    ഒരാളെ അല്‍പനേരം കണ്ടില്ലെങ്കില്‍ അവിടെ ഉണ്ടാകുമെന്നുറപ്പ്.ശ്രീ അവിടേക്ക് നടന്നു.

    കാട്ടുവള്ളികള്‍ നിറഞ്ഞ ഒരു സ്ഥലം.തന്നെ ആശ്വസിപ്പിക്കാന്‍ എന്നത്തേയും പോലെ അവള്‍ വന്നിരുന്നെങ്കില്‍.....

    അവിടെ എത്തിയ ശ്രീക്ക് പൊട്ടിച്ചിരിക്കണോ പൊട്ടിത്തെറിക്കണോ എന്ന അവസ്ഥയിലായി.ദെ ഇരിക്കുന്നു അവള്‍.കാല്‍മുട്ടില്‍  തല താങ്ങി ഏങ്ങി കരയുകയാണ്.

    ശ്രീ മോളെ....!!! ശ്രീ വിളിച്ചു.ഏട്ടാ എന്ന് വിളിച്ചു അവള്‍ അവന്റെ മാറിലേക്ക്‌ ചാഞ്ഞു.

    എന്താ മോളെ ഇത്...എന്താ ഇങ്ങനെ ഒക്കെ...ഇന്ന് സന്തോഷിക്കേണ്ട ദിവസമായിട്ട്.....!!!!എന്ത് പണിയാ നീ കാണിച്ചേ .എല്ലാ പേരെയും തീ തീറ്റിച്ചല്ലോ കുട്ടീ.വാ വീട്ടിലേക്ക് പോകാം.ഇനിയും  നിന്നാല്‍ മുഹൂര്‍ത്തം തെറ്റും മോളെ...

    പൊട്ടിക്കരച്ചില്‍ ആയിരുന്നു അവളുടെ മറുപടി.ഏട്ടാ ...എല്ലാവരെയും പിരിഞ്ഞു എനിക്ക് പോകാന്‍ വയ്യ ഏട്ടാ...ഒരു വിധം അവളെ സമാധാനിപ്പിച്ച് വീട്ടില്‍ എത്തിച്ചു.അച്ഛനും വല്യംമാമയും അവളെ കണ്ടെത്താതെ വിഷമിച്ചു വീട്ടില്‍ എത്തിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.ആരും അവളോട്‌ ദേഷ്യപ്പെട്ടില്ല.എല്ലാവര്ക്കും സമാധാനമായി.അവള്‍ടെ കുറുമ്പുകള്‍ ആദ്യമായല്ലല്ലോ കാണുന്നത്.

    ശ്രീമോള്‍ ഒരുങ്ങാനായി മുറിയിലേക്ക് പോയി..ശ്രീ അമ്പലത്തിലേക്ക് പോകാനുള്ള വാഹനങ്ങള്‍ അറേഞ്ച് ചെയ്യുന്നതിനായി പുറത്തേക്കും...
                                                                                                                            (ശുഭം)

    അവിചാരിതം(1)

    By: mind waverings On: 9:56 PM
  • Share Post

  • തലേ ദിവസം വൈകിയാണ് ശ്രീകുമാര്‍ ഉറങ്ങാന്‍ കിടന്നത്.പിറ്റേ ദിവസം ശ്രീമോളുടെ വിവാഹമാണല്ലോ.രാത്രി വൈകുന്നത് വരെ അതിഥികളെ സല്‍ക്കരിച്ചു പിന്നെ മറ്റുള്ള തിരക്കുകളും.ഒടുവില്‍ കുഞ്ഞമ്മാമ്മ ഉന്തി തള്ളിയാണ് തന്നെ ഉറങ്ങാന്‍ പറഞ്ഞയച്ചത്.

    നേരം പുലരുന്നതേയുള്ളൂ.തന്റെ ജീവിതത്തിലെ വലിയ ഒരു സ്വപ്ന സാഫല്യമാണിന്നു.തന്റെ പുന്നാര പെങ്ങളുടെ വിവാഹ സുദിനം.ഇനിയും കിടന്നാല്‍ ശരിയാകില്ല എണീറ്റേക്കാം.

    ശ്രീകുമാര്‍ എഴുന്നേറ്റ് മുറിക്കു പുറത്തേക്കു വന്നപ്പോളാണ് അമ്മയുടെ മുറിയില്‍ നിന്നുള്ള നിലവിളി  ശ്രദ്ധിച്ചത്.അവന്‍ അമ്പരപ്പോടെ അങ്ങോട്ട്‌ പാഞ്ഞു.

    അമ്മായിമാര്‍ അമ്മയ്ക്ക് ചുറ്റും കൂടി നില്‍ക്കുന്നു.അമ്മ കട്ടിലില്‍ കിടന്നു പൊട്ടികരയുന്നു.എന്താണിവിടെ സംഭവിച്ചത്.അവനൊന്നും മനസ്സിലായില്ല.ഇന്നലെ പാതിരാവ് വരെ പൊട്ടിച്ചിരി  മുഴങ്ങിയിരുന്ന വീടാണ്.വല്യമ്മായിയാണ് അവനോടു കാര്യം പറഞ്ഞത്.ശ്രീമോളെ കാണാന്‍ ഇല്ലെത്രേ.ങേ..!!!അവളെവിടെ പോകാന്‍ ഇവിടെവിടെയെങ്കിലും കാണും.ഇന്നലെ രാത്രി കൂടി അവള്‍ വളരെ സന്തോഷത്തില്‍ ആയിരുന്നല്ലോ.

    ശ്രീകുമാര്‍ വെപ്രാളത്തോടെ വീട് മുഴുവന്‍ അരിച്ചു പെറുക്കി.ശ്രീമോളെ അവിടെങ്ങും കാണാനില്ല.പിന്നെങ്ങോട്ടു പോയി ഈ പെണ്ണ്.അച്ഛനെവിടെ പോയാവോ.അതിനുള്ള ഉത്തരവും വല്യമ്മായി തന്നെ തന്നു.അച്ഛനും വല്യമ്മാവനും അവളെ തിരക്കി പോയിരിക്കുകയാണെത്രെ.

    വിവാഹത്തിന് അതിഥികള്‍ എത്തി തുടങ്ങി.വിവരമറിഞ്ജവര്‍ മൂക്കത്ത് കൈ വെച്ചു.നാണക്കേടും സങ്കടവും കാരണം ശ്രീകുമാറിന് ഭൂമിയിലേക്ക്‌ ആഴ്ന്നു പോയെങ്കില്‍ എന്ന് പോലും തോന്നി പോയി.

    അവന്‍ ശ്രീമോളുടെ മുറിയിലേക്ക് പോയി.തലേ ദിവസം അവള്‍ അണിഞ്ഞിരുന്ന സാരീ അവിടെ സ്റ്റാന്‍ഡില്‍ മടക്കി ഇട്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.എന്നാലും എന്താവും ശ്രീമോള്‍ക്ക് പറ്റിയത്. താന്‍ അറിയാത്ത ഒരു രഹസ്യവും അവള്‍ക്കില്ലെന്നു പലപ്പോഴും അഹങ്കരിച്ചിട്ടുണ്ട്.

    കുടുംബത്തിലെ ഏക പെണ്‍തരിയായിരുന്നു അവള്‍.അത് കൊണ്ട് തന്നെ അമ്മാമ്മമാരുടെയും ചിട്ടപ്പന്മാരുടെയും ഒക്കെ കണ്ണിലുണ്ണി ആയിരുന്നു അവള്‍.എല്ലാപേരുടെയും ചെല്ലക്കുട്ടി.ആ സ്നേഹത്തെ ഒരിക്കലും അവള്‍ ദുരുപയോഗപ്പെടുത്തിയിരുന്നില്ല.അടക്കവും ഒതുക്കവും അനുസരണയും ഉള്ളവള്‍..ആ അവള്‍ക്കു ഇപ്പൊ എന്താ സംഭവിച്ചത്,ശ്രീക്ക് ഒരെത്തും പിടിയും കിട്ടിയില്ല 
                                                                                                                                        (തുടരും)

    Friday, March 16, 2012

    ഗുരുവേ ..നമിക്കുന്നു

    By: mind waverings On: 12:16 AM
  • Share Post


  • "ഗുരുവിനെ നീയെന്ന് ചൊന്നാല്‍,കൊലപാതകത്തിന് സമം"ഈ വാചകം ആരാണ് പറഞ്ഞത് എന്നോര്‍മ്മയില്ല പക്ഷെ ഇന്നത്തെ കാലത്ത് ഗുരുവിനെ നീയെന്ന് ചൊല്ലുക മാത്രമല്ലല്ലോ കൊല ചെയ്യുന്ന ഇടം വരെ എത്തി നില്‍ക്കുകയാണല്ലോ.അടുത്ത കാലത്ത് ചെന്നൈയില്‍ നടന്ന സംഭവം ആരും മറന്നു കാണാന്‍ വഴിയില്ല.

    നമ്മുടെ പുരാണേതിഹാസങ്ങള്‍ നമുക്ക് തന്ന നല്ലൊരു പാഠം "ഗുരുവിനെ നിഗ്രഹിച്ചാല്‍ ഒരു  കുലം തന്നെ നശിക്കും'എന്നതാണല്ലോ.ഉദാഹരണമായി ദ്രോണഗുരുവിനെ വധിച്ച പഞ്ചപാണ്ടവരുടെ അനുഭവം തന്നെ.കുടുംബം ഒരു വ്യക്തിക്ക് ജന്മംകൊടുക്കുന്നു പക്ഷെ അവനെ സമൂഹത്തിനും അതിലൂടെ രാജ്യത്തിനും ഉപയോഗപ്രദമായ നല്ല മനുഷ്യനായി വാര്‍ത്തെടുക്കുന്നത് തീര്‍ച്ചയായും ഗുരുക്കള്‍ തന്നെയാണ്.

    ലോകാത്ഭുതങ്ങളില്‍ ഒന്നായ ഈജിപ്തിലെ പിരമിഡില്‍ എഴുതിയിരിക്കുന്ന ഒരു സന്ദേശമുണ്ട് "നിങ്ങള്‍ സമൂഹം അധ്യാപകരെ കരുതണം"ഗുരുക്കന്മാര്‍ക്ക് അര്‍ഹമായ ബഹുമാനം നല്‍കണം എന്നല്ലാതെ മറ്റൊന്നല്ല അതും.ഇത്രയും പറയുമ്പോള്‍ സുകുമാര കവികളെ കുറിച്ച് കൂടി പറയാതെ വയ്യ.ഗുരുവിനെ വധിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചതിന്റെ പേരില്‍ സ്വയം ഉമിത്തീയില്‍ വെന്തു വെണ്ണീര്‍ ആയി കൊണ്ടിരിക്കവേ എഴുതിയതാണല്ലോ പ്രശസ്തമായ സുകുമാര കാവ്യം.

    (ഗുരുനിന്ദയുടെ ഫലത്തെ കുറിച്ചൊരു ചെറു കഥ കാവ്യം കുറിക്കുന്നു ..ധാരാളം പോരായ്മകള്‍ ഉണ്ടെന്നറിയാം എന്നാലും.....)

    കുരുക്ഷേത്ര യുദ്ധത്തില്‍ നിന്നുള്ളോരീ,
    ചെറു ഏട് ഞാന്‍ ഗുണപാഠത്തിനായ് കുറിച്ചിടുന്നു.
    ഗുരുവിനെ ഹനിച്ചാല്‍ സ്വയം മാത്രമല്ല,
    കുലം തീര്‍ത്തു മുടിയും എന്ന പൂര്‍ണ്ണ സത്യം.

    ദ്രോണാചാര്യനാം മഹത്ഗുരു പഠിപ്പിച്ച,
    ശിഷ്യരാം നൂറ്റൊന്നു കൌരവരും പിന്നെ പാണ്ഡവരും.
    യുദ്ധമുഖതിലായ് കൌരവര്‍ക്കൊപ്പം 
    പോരാടേണ്ടി വന്നൊരാ ഗുരുവര്യന്‍.

    യുദ്ധം ജയിക്കണമെങ്കിലോ  പ്രിയഗുരുവിനെ,
    വധിക്കണം എന്നുരച്ചു കൃഷ്ണദേവന്‍;
    പാണ്ഡവരോട് ചൊന്നോരീ കാര്യം,
    കേട്ട് ധര്‍മപുത്രര്‍ ധര്‍മ്മസങ്കടത്തിലായി.

    ആശ്വതാമാവാകും ഗുരുപുത്രനാമത്തില്‍,
    പേരുള്ളോരാ  ഗജവീരന്‍ തന്നുടെ; 
    മരണവിവരം ഗുരുവോട് ചൊല്ലുവാന്‍,
    ധര്‍മ്മിഷ്ട്ടനാം ധര്‍മപുത്രര്‍ മടിച്ചു.

    യുദ്ധം ജയിക്കുവാന്‍ ഈ ഒരു വട്ടം,
    ധര്‍മ്മം മറക്കണം എന്ന് കണ്ണന്‍.
    അത് കേട്ട് വിഷണ്ണനായി ചൊന്നു യുധിഷ്ടിരന്‍;
    ആശ്വതാമാഹത കുന്ജര!!തന്‍ ഗുരുവര്യന്‍ കേള്‍ക്കെ.

    പ്രിയപുത്രന്‍ തന്‍ മൃത്യുവിന്‍ വാര്‍ത്ത,
    ശ്രവിച്ചൊരാ പ്രിയതാതന്‍ തകര്‍ന്നു.
    വേദനിക്കുമാ വന്ദ്യ ഗുരുവിനെ, 
    ധൃഷ്ടദ്യുമ്നൻ തന്‍ വാളാല്‍ അറുത്തു വീഴ്ത്തി.

    തുടര്‍കഥകള്‍ ഒന്നോര്‍ത്തു നോക്കൂ,
    യുദ്ധം ജയിചിട്ടും എന്തുണ്ടായി കാര്യം.
    രാജ്യം ഭരിക്കുവാന്‍ കഴിഞ്ഞിള്ളവര്‍ക്ക് 
    ഗുരുശാപം തന്നെയാം എന്നുറപ്പ്.

    യുദ്ധത്തില്‍ തന്നെ  അര്‍ജുന പുത്രനാം, 
    അഭിമാന്യുവിന്‍ ദാരുണാന്ത്യം.
    പിന്നെ ഭരണത്തിന്‍ ഏഴാം നാളിലായി, 
    തക്ഷക ദംശമേറ്റ് പരീക്ഷിത്തും.

    ഒരു കുലം മുഴുവാനായ് വേരറ്റ കഥയിത്,
    കഥയല്ല കഥയില്‍ പതിരുമില്ല.
    ഗുരുക്കളെ മാനിക്കാത്തവര്‍ക്കെന്നും ,
    തകര്‍ച്ച തന്നെ അനുഭവം,ഇത് നിത്യ സത്യം.

    Saturday, March 10, 2012

    എന്റെ കുഞ്ഞി(1)

    By: mind waverings On: 8:09 AM
  • Share Post

  • അവള്‍ എനിക്ക് കുഞ്ഞിയായിരുന്നു.എന്റെ മാത്രം കുഞ്ഞി.

    എന്നാലും എന്തിനാണവള്‍ അത് ചെയ്തതു?ജീവിതത്തിലെ പല കയറ്റിറക്കങ്ങളിലും പരസ്പരം താങ്ങായിരുന്നല്ലോ നാം.എന്നിട്ടുംപ്രധാനപ്പെട്ട ഈ ഒരു കാര്യത്തില്‍ മാത്രം തീരുമാനം എടുക്കാന്‍ എന്തെ അവള്‍ എന്നെ കൂട്ടാഞ്ഞത് .എന്നോടൊന്നു  സംസാരിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍  അവള്‍ അങ്ങനെ  പ്രവര്ത്തിക്കുമായിരുന്നില്ല..എനിക്ക് ഉറപ്പുണ്ട്. 

    എന്റെ കയ്യിലും തെറ്റുണ്ടല്ലോ.ജീവിത പ്രാരാബ്ധങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ അവളോട്‌ സംസാരിക്കാന്‍ സമയവും എനിക്കധികം ഇല്ലായിരുന്നല്ലോ.

    കുഞ്ഞി,അവള്‍ എന്റെ അപ്പച്ചിയുടെ മകള്‍ ആയിരുന്നു.എന്നെക്കാള്‍ രണ്ടു വയസ്സിനു ഇളയത്.മൂന്നു ആങ്ങളമാര്‍ക്കിടയിലെ ഏക പെണ്‍തരി.അത് കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ നിങ്ങളുടെ മനസ്സില്‍ അവളൊരു  രാജകുമാരിയായി അച്ചന്റെയും അമ്മയുടെയും ആങ്ങളമാരുടെയും വാത്സല്യഭാജനമായാവും വളര്‍ന്നത്‌ എന്നാവും,അല്ലെ.?

    പക്ഷെ അതായിരുന്നില്ല യാഥാര്‍ത്ഥ്യം.അവളുടെ പപ്പാ മക്കളെയും ഭാര്യയേയും പട്ടാള ചിട്ടയില്‍ വരച്ച വരയില്‍ നിര്‍ത്തണം എന്നാ ശാട്യക്കാരനായിരുന്നു.അവളുടെ മമ്മയ്ക്കും ഭര്‍ത്താവിനെ പേടിച്ച് അദ്ദേഹത്തിന്റെ വഴി പിന്തുടരേണ്ടി വന്നു.

    മൂത്ത ആങ്ങള പപ്പയോടു പിണങ്ങി നാട് വിട്ട് പോയിരുന്നു.നല്ല ധനസ്ഥിതി ഉണ്ടായിരുന്നു അവളുടെ പപ്പയ്ക്ക് പക്ഷെ മക്കള്‍ നല്ല ഡ്രസ്സ്‌ ധരിക്കുന്നതോ ഒരുങ്ങി നടക്കുന്നതോ പോലും അയാള്‍ സഹിച്ചിരുന്നില്ല.പത്താം തരാം നല്ല മാര്‍ക്കോടെ വിജയിച്ച അവളെ തുടര്‍ന്ന് പഠിപ്പിക്കാന്‍ അയാള്‍ തയ്യാറായില്ല.സ്വന്തം വീട്ടില്‍ തുറുങ്കില്‍ അടക്കപ്പെട്ട ഒരു കുഞ്ഞു പക്ഷിയായി എന്റെ കുഞ്ഞി....

    ഞങ്ങള്‍ കുട്ടികള്‍ ആയിരുന്നപ്പോള്‍ മുതല്‍ വളരെ കൂട്ടായിരുന്നു.അപ്പച്ചി വീട്ടില്‍ വരുന്ന ദിവസം എനിക്ക് ഉത്സവമായിരുന്നു കാരണം എന്റെ കുഞ്ഞി ഉണ്ടാവുമല്ലോ കൂടെ.

    ഞാന്‍ മാത്രമേ അവളെ കുഞ്ഞി എന്ന് വിളിച്ചിരുന്നുള്ളൂ.അവള്‍ വന്നു കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ എല്ലാം ഒരുമിച്ചാവും..ഉണരുന്നത് മുതല്‍ ഉറങ്ങുന്നത് വരെ.ഊഞ്ഞാലാട്ടവും ഒളിച്ചുകളിയും,കള്ളനും പോലീസും,എന്ന് വേണ്ടാ അറിയാവുന്ന എല്ലാ കളികളും ഞങ്ങള്‍ കളിച്ചിരുന്നു.എന്റെ പപ്പാ അമ്മയെയും എന്നെയും ദുബായിലേക്ക് കൂട്ടിയപ്പോഴും ഞങ്ങളുടെ സൗഹൃദത്തിനു ഭംഗം നേരിട്ടില്ല.ഓരോ വെക്കേഷനും നാട്ടില്‍ വരാന്‍ ഞാന്‍ കാത്തിരിക്കുമായിരുന്നു,എന്റെ കുഞ്ഞിയെ കാണാന്‍....

    പ്രായമേറുന്നതിനൊപ്പം കുഞ്ഞിയുടെ പപ്പായുടെ ക്രൂരതകളും ഏറി വന്നു.കുഞ്ഞിയെയും അപ്പച്ചിയേയും എങ്ങും പോകാന്‍ അയാള്‍ വിടില്ലായിരുന്നു.അപ്പച്ചിയുടെ അമ്മ(എന്റെ പപ്പയുടേയും)നമുക്കൊപ്പം ആയതു കൊണ്ട് അവിടേക്ക് വരാന്‍ മാത്രം ഇടയ്ക്കിടെ അനുവദിക്കുമായിരുന്നു.അതെന്റെയും കുഞ്ഞിയുടെയും ഭാഗ്യമായി.വന്നാലും അധികം വൈകാതെ മടങ്ങേണ്ടിയിരുന്നു അവര്‍ക്ക്.കിട്ടുന്ന സമയം കഴിയുന്നത്ര കാര്യങ്ങള്‍ ഞങ്ങള്‍ പങ്കുവെച്ചു  .

    അപ്പൊ നിങ്ങള്‍ക്ക് തോന്നിയേക്കാം എനിക്കെന്തു കൊണ്ട് കുഞ്ഞിയുടെ വീട്ടില്‍ പോയി നിന്നാല്‍ എന്ന്.അല്ലെ?അതും നടക്കുന്ന കാര്യമായിരുന്നില്ല കാരണം ആരും അവരുടെ വീട്ടിലേക്കു ചെല്ലുന്നത് മാമന് ഇഷ്ട്ടമുള്ള കാര്യം ആയിരുന്നില്ല.പ്രത്യേകിച്ച് കുട്ടികള്‍.സ്വന്തം മക്കള്‍ക്ക്‌ പോലും സ്വാതന്ത്ര്യം ഇല്ലാത്തിടത്തല്ലേ അന്യര്‍ക്ക്. 

    ഞങ്ങള്‍ കുറച്ചു മുതിര്‍ന്നു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ കത്തുകളിലൂടെയായി കാര്യം പറച്ചില്‍.ആഴ്ചയില്‍ ഓരോ കത്ത് വീതം അവള്‍ എനിക്കെഴുതുമായിരുന്നു.അവളെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള സകലമാന വിശേഷങ്ങളും കുത്തി നിറച്ചു കൊണ്ടുള്ള ആ കത്തുകള്‍ക്ക് വേണ്ടി ഞാന്‍ കാത്തു കാത്തിരിക്കുമായിരുന്നു.

    അയല്‍പക്കത്തെ പൂവാലി പശുവിനു സുന്ദരി ക്ടാവുണ്ടായതും,മുറ്റത്ത്‌  വന്നിരുന്നു പാടാറുള്ള പുള്ളിക്കുയിലിനെ കുറിച്ചും,അവള്‍ കുറിക്കുന്ന കവിതകളും കഥകളും,പത്രക്കാരന്‍ വന്നപ്പോള്‍ അവള്‍ മുറ്റത്ത്‌ നിന്നതിനു പപ്പ അവളെ ബെല്‍റ്റൂരി അടിച്ചതും,അവളുടെ ഇളയ ആങ്ങളമാരോട് പപ്പ കാട്ടുന്ന ക്രൂരതകളും,മമ്മയുടെ നിസ്സഹായ കണ്ണുനീരിനെ കുറിച്ചും ഒക്കെ അവള്‍ എഴുതുമായിരുന്നു.

    കത്ത് പോസ്റ്റ്‌ ചെയ്യാന്‍ തന്നെ അവള്‍ എന്തെല്ലാം കടമ്പകള്‍ നേരിടേണ്ടി വന്നു.അവളുടെ ആങ്ങളമാര്‍ സ്കൂളില്‍ പോകുമ്പോ പപ്പ അറിയാതെ അവര്‍ വഴി ആയിരുന്നു കാര്യം സാധിച്ചിരുന്നത്.അവളുടെ എല്ലാ കത്തുകള്‍ക്കും  ഞാനും മറുപടി എഴുതുമായിരുന്നു,അടുത്ത വീട്ടിലെ മേല്‍വിലാസത്തില്‍.അവളുടെ പപ്പ അറിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ അത് മതി പൊടി പൂരം.

    പ്ലസ് ടു കഴിഞ്ഞു ഡിഗ്രിക്ക് ചേര്‍ന്നപ്പോള്‍, മുത്തശ്ശിയുടെ വയ്യായ്ക കാരണം ഞാനും അമ്മയും നാട്ടിലേക്ക് പോന്നു.

    ഇടയ്ക്കിടെ പിന്നെയും അപ്പച്ചിയുമായിവീട്ടില്‍ വരുമ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് കഥ പറയാന്‍ സമയം കിട്ടി.  ഞങ്ങളുടെ രണ്ടു പേരുടെയും ജീവിതത്തില്‍  ഒരു ഇല അനങ്ങിയാല്‍ കൂടി പരസ്പരം പറയുമായിരുന്നു.

    ഡിഗ്രി ആദ്യ വര്ഷം ആയപ്പോള്‍ എന്റെ വിവാഹം തീരുമാനിക്കപ്പെട്ടു.കുഞ്ഞിക്കായിരുന്നു ഏറ്റവും സന്തോഷം.വിവാഹം പ്രമാണിച്ച് അവള്‍ക്കു എന്റൊപ്പം രണ്ടാഴ്ച വന്നു താമസിക്കണം എന്ന് ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നു.എനിക്കും.ഭാഗ്യം പോലെ ആ സമയത്ത് അവളുടെ പപ്പ ഒരപകടത്തില്‍ പെട്ട് കാലൊടിഞ്ഞു കിടപ്പിലായിരുന്നു.സിംഹത്തിന്റെ ക്രൌര്യം അല്പം ശമിച്ചത് പോലെ.എന്റെ അമ്മ മാമനോട് നല്ല വര്‍ത്താനം പറഞ്ഞു എങ്ങനെയോ സമ്മതിപ്പിച്ചു കുഞ്ഞിയെ എന്റെ വീട്ടിലേക്കു കൂട്ടി വന്നു.ഞങ്ങളുടെ സന്തോഷത്തിന് അതിരില്ലായിരുന്നു.പിന്നെ കല്യാണത്തിന് ഡ്രസ്സ്‌ എടുക്കലും,ഒരുക്കലും മൈലാഞ്ചി ഇടലും ഒക്കെ അവളുടെ ചുമതലയായി.അവളുടെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു എന്റെയും ഇഷ്ടം. 


                                                                                                              (തുടരും)